ฉู่หมิงหลานก็หักแบ่งหนึ่งชิ้นเช่นกัน ใส่เข้าปาก แม้ขนมจะเหนียวหนืด รสชาติไม่ดีนัก แต่เธอก็พยักหน้าตามไปด้วย: "ขนมที่พี่สะใภ้เอามาให้อร่อยที่สุดเลยเจ้าค่ะ"
หลินอันอันมองเด็กน้อยสองคนที่รู้ความเช่นนี้ ขอบตาก็แดงขึ้นอีกครั้ง เธอลูบหัวพวกเขา: "รอพี่สะใภ้พักสักครู่ก่อนนะ แล้วจะพาออกไปเที่ยว ซื้อของอร่อย ๆ ให้เยอะแยะเลย"
แม่หลินยืนดูอยู่ข้าง ๆ ทั้งอบอุ่นใจและสงสาร เธอเรียกทุกคน: "อย่ายืนกันอยู่เลย รีบนั่งเถิด ฉันจะไปอุ่นกับข้าวให้"
"ได้เลยจ๊ะ"
ทุกคนไปล้างมือ แล้วนั่งล้อมโต๊ะอาหาร
ไม่นาน แม่หลินก็ยกจานอาหารออกมาทีละจาน
ถั่วแระผัดผักกาดดอง มะเขือยาวราดน้ำสลัดเย็น ต้นเต่าเขียวผัดน้ำมันหอย เผือกต้มกับหมูสามชั้น ปลาเฉ่าทำน้ำแดง ซุปฟักเขียว
แต่ละจานล้วนสวยงามทั้งสี กลิ่น และรสชาติ ล้วนเป็นฝีมือการเตรียมอย่างพิถีพิถันของแม่หลิน
"รีบชิมสิ มัวยืนเหม่ออะไรกัน!"
แม่หลินเห็นทุกคนนั่งเรียบร้อยดีแล้ว จึงเริ่มคีบอาหารก่อน คอยคีบให้หลินอันอันและฉู่หมิงโจวไม่หยุด: "กินเยอะ ๆ นะ ดูซิ ผอมลงไปทั้งคู่ ไปอยู่มณฑลอวี้คงลำบากไม่น้อย"
ฉู่หมิงโจวตอบยิ้ม ๆ: "แม่ ไม่เป็นไรครับ มันผ่านไปแล้ว สถานการณ์ที่มณฑลอวี้ก็ค่อย ๆ ดีขึ้นด้วย"
หลินอันอันก็พยักหน้า: "ใช่ค่ะแม่ มีหลายคนมาช่วยเหลือ พวกเราก็ทำเต็มกำลังแล้ว อีกสองวันหมิงโจวก็ต้องนำทีมกลับไปอีก"
"ต้องไปอีกหรือ... อันตรายไหม?"
"ก็แค่งานกู้ภัยฟื้นฟูทั่วไปน่ะจ๊ะ ไม่อันตราย"
"อ้อ ดีแล้ว ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว"
ระหว่างกินข้าว หลินจื่อหวยก็เอ่ยถึงเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากพวกเขาจากมา