วางสายแล้ว นายพันจ้าวก็เดินฉับ ๆ กลับมา สีหน้าเคร่งขรึมและซับซ้อน เหลือบมองหูหลีแวบหนึ่ง “กองบัญชาการทหารปักกิ่งทราบเรื่องนี้แล้ว แม่ทัพสั่งการให้สอบสวนพฤติกรรมของสหายหูหลีอย่างจริงจัง หูหลี ตอนนี้เธอควรให้ความร่วมมือกับงานของพวกเรา มิฉะนั้นรับผลที่ตามมาเอง”
หูหลีได้ยินคำของนายพันจ้าว ใบหน้าก็ซีดเผือดลงทันที ในที่สุดเธอก็ตระหนักถึงความร้ายแรงของเรื่อง “สอบสวนฉันด้วยเหตุใด? ฉันไม่ใช่คนของมณฑลทหารอวี้ ฉันจะกลับปักกิ่ง! ฉันจะโทรศัพท์หาพ่อแม่เดี๋ยวนี้ ทันที เดี๋ยวนี้!”
น่าเสียดาย เมื่อมีคำขอโทษของนายพันจ้าวก่อน และมีข้อกล่าวหาของฉู่หมิงโจวตามหลัง ภายในหน่วยประจำการในเมืองเหอแห่งกองบัญชาการทหารก็ไม่มีใครฟังเธออีกแล้ว มีคนเข้ามาควบคุมตัวเธอทันที
หลินอันอันถอนหายใจเบา ๆ เธอรู้ว่าเรื่องนี้ยังห่างไกลจากจุดจบ แต่เธอเชื่อว่า ความยุติธรรมจะได้รับการพิสูจน์ในที่สุด และผู้ที่ถูกหูหลีทำร้ายก็จะได้รับผลลัพธ์ที่เป็นธรรม ส่วนหูหลี เธอก็จะต้องชดใช้ราคาอันแสนสาหัสจากการกระทำของตนเอง
วันรุ่งขึ้น หลินอันอันตื่นแต่เช้า เริ่มเก็บข้าวของ เดิมบอกว่าพอรถมารับก็จะออกเดินทางทันที แต่น้ำท่วมรุนแรงเกินไป การจัดการจึงเต็มไปด้วยอุปสรรค เวลาเลื่อนจากเช้าเป็นเที่ยง แล้วเลื่อนเป็นบ่าย จิตใจที่เคยมีความหวังเล็กน้อยของหลินอันอันก็ค่อย ๆ ดิ่งลง มองดูผู้บาดเจ็บที่ถูกส่งกลับมาเป็นระลอก ๆ แทบจะเต็มทั้งหน่วยประจำการ เพราะขาดแคลนยาอย่างหนัก ทำให้หลายคนไม่ได้รับการรักษา ได้แต่ทนรอไปวัน ๆ