ตอนที่หลินอันอันก้าวออกจากประตูแผนกวิเคราะห์ข่าวกรอง แสงแดดยามเที่ยงก็ส่องแรงจนเธอต้องหรี่ตาลง
ฉู่หมิงโจวยืนอยู่ใต้ต้นอู๋ถง พอเห็นเธอออกมาก็ก้าวเข้ามาใกล้ ยื่นมือบังแสงให้ "หิวหรือยัง?"
"หิวจนลมแทบจุกอกน่ะสิ!"
"หืม?"
หลินอันอันดึงชายเสื้อชุดทหารของเขาอย่างหัวเสีย "ในแผนกมีคนน่าขยะแขยงเข้ามาทำงานน่ะ ไม่พูดแล้ว ไปกันเถอะ"
ฉู่หมิงโจวหันไปมองทางแผนกวิเคราะห์ข่าวกรองอีกครั้ง ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย
ตอนทั้งสองกลับถึงบ้าน ลู่ชิงก็มานั่งรออยู่ที่บ้านพักสักพักแล้ว หลินจื่อหวยกับตู้เจวียนกำลังง่วนอยู่ในครัว ส่วนแม่หลินก็คุยกับเขาอย่างถูกคอ ถึงกับยิ้มจนฟันแทบหลุด
"หมิงโจวกับพี่สะใภ้กลับมาแล้ว"
แม่หลินรีบเรียกหลินอันอันเข้ามา แล้วส่งเด็กน้อยจ้วงจ้วงให้เธออุ้ม "เซียงจวินเพิ่งกลับไป เด็กน้อยกินอิ่มแล้ว ผ้าอ้อมก็เปลี่ยนใหม่แล้ว เธออุ้มสักพักเถอะ"
"มา ให้แม่อุ้มหน่อย จ้วงจ้วง"
หลินอันอันรับลูกมาอุ้ม ใบหน้าจึงมีรอยยิ้มมากขึ้น
"อันอันเอ๋ย วันนี้เธอมีบุญปากแล้ว เสี่ยวลู่หาปลาลี่ตัวใหญ่มาจากศูนย์ประมง หนักถึงห้าชั่ง ดีมากเลย!"
แม่หลินพูดพร่ำไม่หยุด บอกว่าตัวเองไปร้านค้าสหกรณ์ก็หาซื้อปลาไม่ได้ แล้วบังเอิญเจอลู่ชิง เลยบ่นให้ฟัง ของแบบนี้ลู่ชิงก็เลยหาให้จนได้
หลินอันอันพยักหน้าให้ลู่ชิงแล้วเอ่ยขอบคุณ
ฉู่หมิงโจวรินน้ำอุ่นแก้วหนึ่งยื่นให้เธอ ทำสัญญาณมือให้เธอดื่มน้ำก่อน
การมาของลู่ชิงคราวนี้ไม่ได้มาเปล่า ๆ คณะศิลปินของพวกเขาเพิ่งประชุมกันเมื่อเช้านี้ และได้รู้ว่าจะร่วมมือกับกรมวัฒนธรรมประจำมณฑล ต่างก็ดีใจกันใหญ่ แล้วยังส่งเขามาประสานงานกับหลินอันอันโดยเฉพาะอีกด้วย!