พักฟื้นอยู่สองวันเต็ม หลินอันอันถึงได้รู้สึกดีขึ้น
ตื่นเช้ามาอาบน้ำ เปลี่ยนเป็นชุดทหารใหม่เอี่ยม แล้วก็เตรียมไปหน่วยทหาร
นี่เป็นวันแรกที่กลับไปทำงานหลังจากคลอดลูก หัวหน้าแผนกวิเคราะห์ข่าวกรองใจดีกับเธอมาก ดูแลเธออย่างดี ดังนั้นเธอเองก็ต้องตั้งใจทำงานตอบแทนองค์กร
“ไปกันเถอะ”
ฉู่หมิงโจววันนี้อารมณ์ดีมาก สีหน้าดูอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย ไม่เย็นชาเหมือนทุกวัน เขาเองก็จงใจเปลี่ยนชุดทหารใหม่ สลัดความซกมกในช่วงก่อนหน้านี้ ตอนนี้กำลังรอภรรยาสาวออกไปด้วยกันอย่างใจจดใจจ่อ!
หลินอันอันก่อนออกจากบ้านกอดจ้วงจ้วง หอมฟอดๆ หลายทีถึงยอมส่งให้แม่หลินอย่างอาลัยอาวรณ์
“แม่จ๋า ข้าวเที่ยงอยากกินปลา”
“ได้สิ เดี๋ยวแม่จะไปดูที่ร้านค้าสหกรณ์ ถ้ามีปลาจะซื้อกลับมาตัวนึง”
“จ้ะ ขอบคุณแม่”
ทั้งสองเดินเคียงคู่กันบนถนนลาดยางในกองบัญชาการทหาร รองเท้าบูททหารกระทบพื้นดังแก็กๆ แสงอรุณทอดเงาของทั้งคู่ที่ซ้อนทับกันให้ยาวเหยียด
เมื่อเดินผ่านสนามฝึก ทหารใหม่ที่กำลังฝึกตอนเช้าทำความเคารพเป็นแถวอย่างพร้อมเพรียง แต่สายตาก็ยังแอบมองไปทางที่ทั้งสองเดินจากไป
ตลอดทาง ฉู่หมิงโจวหาเรื่องชวนคุยไปเรื่อย สายตาก็จับจ้องอยู่ที่ภรรยาสาวของตัวเอง กลัวว่าเธอจะไม่ชินกับการกลับไปทำงานหลังจากหยุดในช่วงนี้
อาคารชั้นเดียวของแผนกข่าวกรองมองเห็นลิบๆ อยู่ในหมอกยามเช้า
“ฉันเข้าไปนะ”
“อืม เที่ยงฉันมารับ”
หลินอันอันตอบเบาๆ โบกมือให้เขา แล้วก้าวเข้าสู่ตัวอาคาร