หลินอันอันได้ยินข่าวว่าฉู่หมิงโจวจะกลับมา ใจเธอพองโต ใบหน้าเผยรอยยิ้มโดยไม่รู้ตัว "ขอบคุณนะ รบกวนด้วย"
พลทหารสื่อสารทำความเคารพอีกครั้ง แล้วหมุนตัวจากไป
คุณน้าสะใภ้ฉู่และแม่หลินต่างกรูเข้ามาล้อม "อันอันเอ๋ย หมิงโจวจะกลับมาแล้วหรือ"
"ใช่ค่ะ ใช่ พรุ่งนี้หมิงโจวก็กลับมาแล้ว"
คุณน้าสะใภ้ฉู่ฉายแววโล่งอก "ดี กลับมาก็ดีแล้ว หมิงโจวกลับมาอย่างปลอดภัยก็ดีแล้ว"
แม่หลินยืนถูมืออยู่ข้าง ๆ เห็นได้ชัดว่าดีใจแทนลูกสาว "ไม่ต้องพูดเลย พอได้ยินว่าหมิงโจวกลับมา ใจฉันทั้งดวงก็หนักแน่นขึ้นเยอะ เหมือนมีหลักให้ยึด"
พูดพลางหันไปทางคุณน้าสะใภ้ฉู่ "อาเฉิน ท่านวางใจเถอะ หมิงโจวเป็นคนมีความสามารถ เขาต้องช่วยท่านตัดสินเรื่องนี้ได้แน่"
หัวหน้าแผนกฉินครุ่นคิดครู่หนึ่ง ไม่สะดวกจะพูดเรื่องนี้มากไป จึงตั้งใจแนะว่า "อาสะใภ้ เช่นนั้นผมขอตัวก่อน รอผู้พันฉู่กลับมา พวกท่านปรึกษากับเขาได้ ดูว่าเขาจะไปเสนอความคิดเห็นกับแม่ทัพเพิ่มได้ไหม แต่...ต้องรีบหน่อย"
ส่วนจะเสนอความคิดเห็นอย่างไร แน่นอนว่าไม่ต้องให้เขาพูดชัดเจนเกินไป
หลินอันอันรีบรับปากอย่างสุภาพ "ได้ค่ะ หัวหน้าแผนกฉิน สองสามวันนี้ลำบากท่านมาก"
"นี่เป็นหน้าที่ของผม ไม่ต้องเกรงใจ"
หลังจากหัวหน้าแผนกฉินไปแล้ว หลินอันอันกับคุณน้าสะใภ้ฉู่และคนอื่น ๆ ก็เริ่มเตรียมการสำหรับการกลับมาของฉู่หมิงโจว
แม่หลินรีบสวมเสื้อคลุม เรียกคุณน้าสะใภ้ฉู่ไปร้านค้าสหกรณ์ด้วยกัน "ไม่รู้เหมือนกันว่าพรุ่งนี้หมิงโจวจะมาถึงกี่โมง อาเฉินรีบไปร้านค้าสหกรณ์กับฉันเร็ว ดูซิว่ามีเนื้อยัง ถ้าหมดก็ค่อยไปอีกเที่ยวพรุ่งนี้เช้า... อันอัน ลูกอยู่บ้านดี ๆ ดูแลเสี่ยวเฉิงให้ดีนะ"
"แม่จ๋า ลูกรู้แล้ว"
ภายนอกหลินอันอันดูสงบ แต่ในใจจริงแล้วตื่นเต้นจนแทบทนไม่ไหว