เช้าวันรุ่งขึ้น
ท้องฟ้าเหนือภาคตะวันตกเฉียงเหนือยังปกคลุมด้วยม่านสีเทาอมฟ้าบางเบา ไอหนาวดูเหมือนจะพัดกระหน่ำตลอดคืน ราวกับใยแมงมุมที่มองไม่เห็น ห่อหุ้มอุณหภูมิให้ร่วงหล่นพรูๆ
เทือกเขาไกลๆ ยังจมอยู่ในหมอกยามเช้า ต้นไป๋หยางในหมู่บ้านข้าราชการเขตทหารชี้ตรงสู่ท้องฟ้า หยดน้ำที่เกาะตามกิ่งก้านส่องประกายเยือกเย็นท่ามกลางแสงสลัว
หลินอันอันผลักประตูห้อง ลมหนาวเสียดซอกคอทันที หนาวจนเธออดตัวสั่นสะท้านไม่ได้ รีบปิดประตูอีกครั้ง แล้วไปเปลี่ยนเสื้อคลุมที่ให้ความอบอุ่นกว่า
จากทางครัวลอยกลิ่นหอมไหม้ของฟืนที่กำลังลุกไหม้ ปนกับกลิ่นหอมสดของเนื้อ
แม่หลินตื่นเช้ากว่าหลินอันอัน กำลังเติมกิ่งหูหยางแห้งลงในเตาไฟ เปลวไฟประทุ “เปรี๊ยะๆ” แตกเป็นประกายไฟ ส่องแก้มเธอแดงก่ำ
“อันอัน ตื่นแล้วเหรอ?”
แม่หลินได้ยินเสียงจึงชะโงกหน้ามอง พอดีกับที่เห็นลูกสาวห่อตัวมิดชิด พยักหน้าอย่างพอใจ “เมื่อคืนลมแรง เช้านี้หนาวมาก อย่าให้เป็นหวัดนะ”
“อืม หนูรู้ค่ะ”
หลินอันอันยังต้องไปรอคนที่หน้าหน่วยทหาร ไม่มีอารมณ์คุยมาก หลังจากแต่งตัวเรียบร้อยก็ซดโจ๊กสองสามคำ แล้วรีบก้าวเท้า “หนูไปรับหมิงโจวนะ”
“เฮ้ยๆๆ หมิงโจวต้องกลับหน่วยก่อนแน่ ที่ไหนจะมีเวลามาสนใจลูก อยู่บ้านรอดีๆ เถอะ อย่าไปทนหนาวเปล่าๆ เลย” แม่หลินกล่าว
คุณน้าสะใภ้ฉู่กลับดึงแม่หลินไว้ “ปล่อยเธอไปเถอะ เธอไม่เข้าใจหรอก”
แม่หลินไม่เข้าใจจริงๆ เธอไม่ใช่คนในเขตทหาร แค่สงสารลูก