คุณน้าสะใภ้ฉู่ได้สติ พยักหน้า "ใช่ เธอพูดถูก เมื่ออวี้เจินทำร้ายเฉิงเกอร์ได้ เธอก็ไม่ใช่ลูกสะใภ้ที่ดีของฉันอีกต่อไปแล้ว"
"นั่นแหละ!"
แม่หลินหันไปทางเด็ก ๆ กวาดตามองรอบหนึ่ง "คนเรามันอยู่ที่ศักดิ์ศรี ศักดิ์ศรีต้องมา!"
แล้วย่อตัวลงจ้องเกาเฉิงตรง ๆ "เด็กดี เธอต้องจำให้ขึ้นใจนะ แม่หรือไม่แม่ ใครก็ตามที่คิดเอาชีวิตเธอ นั่นคือศัตรู คือมะเร็งร้ายของสังคม! ต้องรีบถอยห่าง อย่าให้เธอมีโอกาสทำร้ายเธอได้อีก ตัดขาดเด็ดขาด!"
เกาเฉิงกระพริบตาปริบ ๆ พูดตะกุกตะกัก "ครับ... อาเฉิน"
หลินอันอันหันหลัง ยกมือตบอก พยายามกลั้นขำ
ขำตอนนี้ มันใจร้ายไปหน่อย
ฉู่หมิงอวี่กระซิบ "อาเฉิน ท่านไม่รู้หรอก เฉิงเกอร์เองก็หวังให้แม่เขากลับมาตลอด แม่พวกเราเสียสละไปแล้ว แต่แม่เขายังมีชีวิตอยู่..."
"พอเถอะ!" แม่หลินตบอกตัวเอง "ไอ้หนู ถ้าเธอขาดความรักแบบแม่นัก ก็เรียกฉันว่าแม่สิ ฉันให้เรียก ถือว่าเธอเป็นลูกชายบุญธรรมราคาถูกก็แล้วกัน"
"ฟุดฟิด~"
หลินอันอันสุดจะกลั้น หลุดหัวเราะออกมา
"แม่ พอแล้ว"
แม่หลินชำเลืองมองเธอ กว่าจะรู้ตัวว่าตัวเองโมโหจนเลอะเลือน พูดจาไม่ยั้งคิด
พังแล้ว!
ภาพลักษณ์หมดเกลี้ยง
แม่หลินกระแอมเบา ๆ กวาดสายตาไปรอบหนึ่ง เห็นทุกคนจ้องมองตัวเองตาเป๋ง
แม่หลินหัวเราะแก้เก้อเปลี่ยนเรื่อง "เอาล่ะ ๆ เลิกพูดถึงคนอัปมงคลนั่นได้แล้ว ที่เราต้องทำตอนนี้คือสามัคคีกัน ปกป้องเสี่ยวเฉิงด้วยกัน แล้วก็หัวหน้าแผนกฉินกับพวกก็กำลังสืบสวนอย่างแข็งขัน ยังไงก็ต้องให้โจวอวี้เจินกับพวกได้รับโทษสมควรแน่"