หลินจื่อหวยชะงักเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าพี่สาวจะโยนคำถามมาให้ตนกะทันหัน
เขาสูดหายใจลึก หันไปมองตู้เจวียน สีหน้าจริงจังเป็นพิเศษ "พี่ครับ ผมเข้าใจที่พี่พูด ผมชอบตู้เจวียน ไม่ใช่เพราะอะไรอื่น แต่เพราะตัวเธอเอง
เธอมีน้ำใจ รู้ความ ในใจผมไม่มีใครเหมือน เธอมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ผมรู้ว่าเธอมีปัญหาทางบ้าน แต่สำหรับผมมันไม่สำคัญ ผมจะตั้งใจทำงาน ให้เธอมีชีวิตที่ดี ให้ความมั่นคงและเป็นที่พึ่งให้เธอได้"
คำพูดเพียงไม่กี่ประโยค สีหน้าหลินอันอันไม่เปลี่ยนแปลง มีเพียงดวงตาที่หม่นลงเล็กน้อยเหมือนกำลังใช้ความคิด ส่วนแม่หลินกับตู้เจวียนกลับร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร
หลินจื่อหวยกำหมัดแน่น "ตอนนี้พวกเราที่คณะศิลปินก็มีผลงานพอสมควร หัวหน้าก็ชื่นชมพวกเรา ผมไม่เพียงจะตั้งใจทำงานของตัวเอง แต่จะสนับสนุนความฝันของตู้เจวียนด้วย จะก้าวขึ้นไปบนเวทีที่เจิดจรัสไปพร้อมกับเธอ ให้ชีวิตดีขึ้นเรื่อย ๆ"
ตู้เจวียนร้องไห้น้ำตาไหลพราก มือจับมือหลินจื่อหวยไว้แน่น เสียงสั่นเครือพูดว่า "จื่อหวย มีคำพูดนี้ของนาย ฉันไม่กลัวอะไรแล้ว ไม่ว่าข้างหน้าจะเจออุปสรรคอะไร ฉันก็เต็มใจเผชิญไปด้วยกันกับนาย"
หลินจื่อหวยรีบเช็ดน้ำตาให้เธอ บอกให้เธอหยุดร้อง
หลินอันอันมองภาพตรงหน้า ในใจหวั่นไหวเล็กน้อย แต่บนใบหน้ายังคงสงบนิ่ง
"อืม หวังว่าพวกเธอจะจดจำจุดเริ่มต้นไว้ให้ดี"
หลินจื่อหวยและตู้เจวียนรีบผงกศีรษะ "พวกเราทราบแล้วครับ/ค่ะ พี่"
มื้อนี้ทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ ได้รับการยอมรับจากครอบครัวหลินแล้ว