หลินอันอันมองแม่หลินอย่างจนปัญญา สีหน้าแทบจะไม่เป็นธรรมชาติ "แม่คะ แม่คิดมากเกินไปแล้ว อันอันกับหมิงโจวไม่ได้คิดหนักชายเบาหญิงนะคะ ไม่ว่าจะลูกชายหรือลูกสาว พวกเราก็รักพอ ๆ กัน แถมลูกยังไม่ทันเกิดเลย แม่ก็เริ่มกังวลแล้ว เร็วเกินไปแล้วมั้งคะ"
แม่หลินไม่เห็นด้วยกับท่าทีมักง่ายของเธอเลย "แม่ก็เป็นห่วงลูกนี่! แม่ก็ผ่านจุดนั้นมาก่อน รู้ดีว่าการคลอดลูกเลี้ยงลูกมันไม่ง่าย สภาพร่างกายของลูกไม่เหมือนคนอื่น อาจจะได้ลูกแค่คนเดียวก็ได้..."
หลักการใช้ชีวิตยกใหญ่ก็ถูกยกมา
ความจริงแล้วแม่หลินแค่หยิบประเด็นที่ตรงไปตรงมาที่สุดมาวางตรงหน้าหลินอันอัน
เธอคิดว่าร่างกายของลูกสาวไม่แข็งแรง อย่างมากก็คลอดได้แค่ท้องเดียว ถ้ามีลูกแค่คนเดียว ก็ต้องเป็นลูกชาย ลูกสาวโตขึ้นก็แต่งงานออกเรือนไป แล้วพวกเขาสองคนแก่ตัวไปจะทำยังไง?
แม่หลินปักใจเชื่อด้วยเหตุผลตายตัวนี้แล้ว ใครมาพูดก็ไม่ฟัง
"โอย แม่จ๋า วางใจเถอะค่ะ! อันอันกับหมิงโจวรู้ดีว่าจะทำยังไง
เร็ว ๆ เข้า แม่ช่วยคิดชื่อเล่นให้หลานหน่อย อันอันจะได้ใช้ทำเสียงกระตุ้นพัฒนาการ"
อะไรคือเสียงกระตุ้นพัฒนาการแม่หลินฟังไม่เข้าใจ แต่พอรู้ว่าตัวเองได้ตั้งชื่อเล่นให้หลานตัวน้อย ก็ดีใจจนเนื้อเต้น
"ให้แม่คิดหน่อยนะ...ถ้าเป็นเด็กผู้ชาย ก็เรียก จ้วงจ้วง ตั้งใจให้เขาสุขภาพแข็งแรงบึกบึน ถ้าเป็นเด็กผู้หญิง ก็เรียก หนานหนาน น่ารักจะตายไป ลูกว่าเป็นไง?"
บึกบึน?
หลินอันอันขำจนหัวเราะลั่น