r />ยามพลบค่ำ
ฉู่หมิงหลานกับฉู่หมิงอวี่เลิกเรียนกลับมาตาม ๆ กัน
เด็กน้อยสองคนกลับมาถึงบ้าน ลานบ้านก็พลันครึกครื้นขึ้นมาทันใด
"พี่สะใภ้ พี่ไม่รู้หรอก ตอนนี้ผมก็ดังเป็นพลุแตกในโรงเรียนแล้วนะ! พวกเขาบอกว่าผมสุดยอดมาก ไม่ใช่แค่พี่ชายเจ๋ง พี่สะใภ้ยิ่งเจ๋งกว่า..."
ปากน้อย ๆ ของฉู่หมิงอวี่ทั้งพูดเก่งและเจื้อยแจ้ว ชมหลินอันอันพลางก็ยกตนขึ้นฟ้าด้วย
เทียบกันแล้ว ฉู่หมิงหลานสงวนท่าทีกว่ามาก เพียงดึงมือหลินอันอันพูดไม่กี่ประโยค บอกว่าตนเองชอบโรงเรียนใหม่ ครูและเพื่อนใหม่มาก แล้วก็หันตัวเข้าไปช่วยงานในครัว
เห็นพวกเขาไปได้สวย หลินอันอันก็พลอยยินดี ยืดเส้นยืดสาย ถือกระบวยน้ำรดน้ำต้นไม้ดอกไม้ในลานไปพลาง ฮัมเพลงไปพลาง
แสงสุดท้ายบนฟ้าถูกสีน้ำเงินหมึกกลืนหาย ท้องฟ้าก็มืดสนิทลง
หลินจื่อหวยพาตู้เจวียนกลับมา ทว่าสีหน้าทั้งคู่ไม่สู้ดีนัก
ขอบตาตู้เจวียนแดงเรื่อ เห็นชัดว่าเพิ่งร้องไห้
แม่หลินเดินถือกับข้าวออกจากครัวพอดี บนใบหน้ายังมีรอยยิ้ม กะจะเอ่ยทัก พอเห็นสภาพนี้ก็รีบเก็บสีหน้า "นี่มันอะไรกัน..."
สายตากวาดไปเห็นมือทั้งคู่ที่จับกันแน่น ก็ชะงักไป
ตู้เจวียนรู้สึกเก้อเขิน อยากชักมือกลับ กลับถูกหลินจื่อหวยจับไว้แน่น
"แม่ พวกเรากลับมาแล้ว"
แม่อ้าปากจะพูด ติดขัดไปชั่วขณะ "เร็ว รีบเข้ามา แม่นี่... มือยังถือกับข้าวอยู่เลย พวกหนูนั่งก่อน เดี๋ยวได้กินข้าวแล้ว"