แม่หลินที่เมืองซูนั้นขึ้นชื่อเรื่องความดุดันไปทั่วสิบหมู่บ้านแปดตำบล ไม่เคยแพ้การทะเลาะ ไม่เคยแพ้การต่อสู้
ที่ภาคตะวันตกเฉียงเหนือเธอต้องรักษาภาพลักษณ์ ต้องทำตัวแทนลูกสาวลูกเขย เจอใครก็ยิ้มแย้มเป็นมิตร พอปล่อยความโฉ่งฉ่างแบบนี้ออกมา แม้แต่ลู่ชิงยังมองจนอึ้งไป
“อย่าตีกัน อย่าตีกัน รีบแยกพวกเขาออกเดี๋ยวนี้!” ลู่ชิงรีบสั่งคนให้ดึงแม่หลินออก
แม่หลินเห็นลู่ชิงเข้ามาห้าม จึงยอมไว้หน้าเขา ส่งเสียงเหอะเบา ๆ ก่อนกลับมายืนข้างหลินอันอัน “ไม่เป็นไรนะ ตกใจหรือเปล่า”
หลินอันอันตบอกตนเองเบา ๆ แล้วส่ายหน้า
ไม่เพียงไม่ตกใจ กลับรู้สึกสะใจเป็นพิเศษ
ถามหลินอันอันเสร็จ แม่หลินก็หันไปมองหลินจื่อหวย “โดนชนเจ็บไหม”
“แม่ ผมไม่เป็นไร”
แน่ใจว่าลูกชายไม่เป็นไรแล้ว แม่หลินถึงมองไปทางตู้เจวียน “อย่ากลัว อาเฉินจะจัดการให้”
ตู้เจวียนรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างติดอยู่ในลำคอ ดวงตาชื้นขึ้นอย่างหนัก ใจตื้นตันจนพูดไม่ออก
เธออยากพูดแทนตัวเอง อยากเข้ามาปลอบคนตระกูลหลิน แต่ปากกลับแข็งจนพูดอะไรไม่ออก…
แม่หลินดูออกว่าเด็กสาวคนนี้ถูกทำให้ตกใจกลัว “จื่อหวย พาตู้เจวียนกับพี่สาวเธอกลับไปก่อน ปล่อยเรื่องนี้ให้แม่”
“ไม่ได้ครับ จะให้คุณ…”
“ให้กลับก็กลับสิ!”
แม่หลินทำหน้าดุ หลินจื่อหวยก็หุบปากทันที
เขามองตู้เจวียนอย่างเป็นห่วง แต่ก็ยังไม่ขยับตัว
หลินอันอันรู้อารมณ์ของแม่หลิน และเข้าใจสถานการณ์ตอนนี้ดี การให้หลินจื่อหวยพาเธอกับตู้เจวียนออกไปก่อน อาจเลี่ยงการปะทะที่มากขึ้นได้