ลู่ชิงลดสายตาลงเล็กน้อย ราวกับเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ไม่อาจพูดออกมาในตอนนี้ได้ "อาเฉินคนนี้ ฉันเตือนเธอให้ซื่อตรงเสียดี ๆ! ปัจจุบันเป็นสังคมกฎหมาย การกระทำผิดใด ๆ ล้วนหนีกฎหมายไม่พ้น หากเธอยังก่อกวนต่อไป มีแต่จะทำให้ตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์ยุ่งยากกว่าเดิม"
แม่ของฟ่านซินเหอยังไม่ทันเข้าใจคำพูดของลู่ชิง ก็ดิ้นแขนอย่างแรง
ฟ่านซินเหอหน้าซีดเผือดทั้งใบ "แม่ รีบหยุดพูดเถอะ!"
รองหัวหน้าคณะเฟิงแสดงสีหน้าหงุดหงิด โบกมือ "รีบ ๆ เข้า"
แม่ของฟ่านซินเหอยังไม่ได้ระเบิดอารมณ์ด้วยซ้ำ นึกว่าตัวเองถูกตี อย่างไรก็ต้องยืดเยื้อเอาเรื่องให้อีกฝ่ายชดใช้!
ทำไมคนพวกนี้...ถึงหันมาจับตัวเองล่ะ?
เลขาธิการจ้าวเห็นคนถูกพาตัวไปแล้ว จึงรีบเข้ามาไกล่เกลี่ย "นายผู้ช่วยลู่ แล้วก็อาเฉินคนนี้ ขอประทานโทษจริง ๆ ที่นำความยุ่งยากใหญ่หลวงมาให้พวกท่าน พวกเราจะเพิ่มการตรวจสอบและควบคุมสมาชิกคณะให้เข้มงวดขึ้นในภายหลัง เพื่อหลีกเลี่ยงมิให้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นอีก"
แม่หลินไม่ได้มีท่าทีสงบเสงี่ยมเหมือนอย่างเคย ไม่ได้ยิ้มให้เลยสักครึ่งเดียว "พรุ่งนี้ฉันจะพาลูกสาวไปตรวจที่โรงพยาบาล ถ้าหากเธอมีอันเป็นไปแม้แต่น้อย ฉันก็จะไม่ปล่อยพวกเธออยู่ดี"
บรรณาธิการหลิวสอดแทรกขึ้นอย่างเหมาะเจาะ "เรื่องเมื่อครู่ฉันจดบันทึกไว้หมดแล้ว สำนักพิมพ์ของเรายึดถือข้อเท็จจริง พูดความจริงมาตลอด
หลินอันอันเป็นสตรีที่โดดเด่นยิ่ง เธอไม่กลัวความยากลำบาก ฝ่าภัยน้ำท่วมต่อสู้อยู่แนวหน้า สร้างคุณูปการสำคัญแก่ประชาชน จนถึงตอนนี้สามีของเธอก็ยังคงช่วยเหลืออยู่ในพื้นที่ประสบภัย!