วันเวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า จะว่าเร็วไหม หลินอันอันก็รู้สึกว่าตัวเองแทบจะเบื่อหน่ายเหมือนขึ้นราแล้ว จะว่าช้าไหม เจ้าจ้วงจ้วงก็เหมือนถูกเป่าลมใส่ หน้าตาเปลี่ยนไปเป็นคนละคน
เพียงแค่ครึ่งเดือนสั้น ๆ เจ้าตัวน้อยก็เปลี่ยนจากทารกยับย่นกลายเป็นเด็กอ้วนท้วนผิวขาวผ่องน่าเอ็นดูไปแล้ว
น้ำนมของจ้าวเซียงจวินดีมาก ตอนกลางคืนยังมีนมผงจากแม่หลินเสริมอีก เจ้าตัวเล็กจึงเปลี่ยนไปวันต่อวันจริง ๆ
หลินอันอันใช้ปลายนิ้วลูบแก้มของเขา เนื้อนุ่มยุ้ยของเด็กทารกบุ๋มลงเล็กน้อยใต้ปลายนิ้ว
เจ้าตัวเล็กกำลังงับนิ้วมือของตัวเองแทะ หลินอันอันดึงออก แต่ไม่นานเขาก็งับเข้าไปอีก
"แทะจนเปียกน้ำลายไปหมด สกปรกเชียว"
"อันอัน หมอกู้มาแล้ว"
แม่หลินผลักประตูเข้ามา กู้เยี่ยนยืนเงียบ ๆ อยู่ด้านหลังเธอ
เพียงแค่มองแวบเดียว สีหน้าของกู้เยี่ยนก็อ่อนโยนลงมาก
เขาเพียงรู้สึกว่าภาพตรงหน้างดงาม...
เธอก้มตัวลงหยอกล้อเด็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าช่างบริสุทธิ์เช่นนี้
"พี่เยี่ยน มาแล้วเหรอ"
"อืม เอายามาให้เธอ"
หลินอันอันชี้ไปที่เก้าอี้ตัวหนึ่งไม่ไกล "นั่งก่อนสิ"
แม่หลินหมุนตัวไปรินน้ำชามาแก้วหนึ่ง แล้วก็นั่งลงข้างเตียงอิฐ อยากฟังอาการของลูกสาวตัวเอง
"หมอกู้ ตำรับยาบำรุงนั่นกินต่อเนื่องมาสิบกว่าวันแล้ว ฉันรู้สึกว่าหน้าตาของอันอันแดงสดใสขึ้นมาก เธอดูสิ..."
"ฉันดูหน่อย"
"ดีเลย ต้องตรวจดูให้ละเอียดเลยนะ"
กู้เยี่ยนละเอียดรอบคอบเสมอมา อาการของหลินอันอันเขาก็รู้ดีแก่ใจ
ทว่าตำรับยาบำรุงนี้... กลับทำให้เขาประหลาดใจไม่น้อย