ตำรวจรีบพาเขาไปยังจุดที่อันอันอยู่
ฉู่หมิงโจวก้าวฉับ ๆ เข้าไป เห็นหลินอันอันปลอดภัยดี มีเพียงรอยน้ำตาบนใบหน้า ในใจทั้งสงสารและโกรธ
เขาย่อตัวลงข้างหลินอันอัน ค่อย ๆ จับมือเธอไว้ “อันอัน ไม่ต้องกลัว ฉันมาแล้ว”
หลินอันอันเห็นว่าเป็นฉู่หมิงโจว ความน้อยใจในใจพลันพรั่งพรู น้ำตาเริ่มคลอหน่วยตา “หมิงโจว ฉัน… ฉันกลัวเหลือเกิน”
ฉู่หมิงโจวไม่สนใจว่าจะมีคนอยู่แถวนี้หรือไม่ ดึงเธอเข้ามากอด ลูบหลังเบา ๆ เสียงอ่อนโยนมาก “ไม่เป็นอะไรแล้ว ตราบใดที่ฉันอยู่ที่นี่ จะไม่มีใครทำร้ายเธอได้อีก”
สามคนที่เขาพามาต่างชะงัก รีบกันคนออกจากบริเวณนั้นทันที
“ฉันกลัวจริง ๆ นะ พวกมันอยากฆ่าฉัน ฉันเพิ่งมาที่นี่ได้ไม่นาน ไม่รู้จักผู้คน สถานที่ก็ไม่คุ้น พวกมันจะฆ่าฉันทำไม…”
ความกลัวเป็นของจริง โดยเฉพาะเมื่อได้ยินว่ามีฆาตกรคดีอุกฉกรรจ์อยู่ด้วย หลินอันอันตกใจจนปากขม
เกิดใหม่ทั้งที ทุกสิ่งสวยงามเพิ่งเริ่มต้น หากตายอีกครั้ง ก็ไม่กล้าคิดเลยจริง ๆ…
แววตาของฉู่หมิงโจวเย็นเยียบจนน่าหวาดกลัว “หวังหู่ เรียกผู้รับผิดชอบของกรมนี้มาหน่อย”
หวังหู่ยืนอยู่ไม่ไกล หันหลังให้ทั้งสองคน ได้ยินผู้พันฉู่เรียกตน จึงรีบขานรับและเดินไป
ปลอบหลินอันอันเสร็จ ฉู่หมิงโจวจึงลุกขึ้นยืน
ผู้อำนวยการหูก็มาถึงพอดี รีบทำความเคารพฉู่หมิงโจว “ผู้พันฉู่ ทางเราจับคนร้ายที่สะกดรอยตามภรรยาของท่านได้สองคน หนึ่งในนั้นยืนยันว่าเป็นฆาตกรหลบหนีคดี จากคำให้การ พวกมันรับจ้างจากคนอื่น...”
“รับจ้างจากใคร?”