หลินอันอันไม่รู้จักเครื่องมือนี้ เห็นเพียงกู้เยี่ยนนำอุปกรณ์คล้ายหูฟังมาวางที่หน้าอกเธอ ฟังอย่างเงียบ ๆ
นานทีเดียว กู้เยี่ยนจึงค่อย ๆ เอ่ยปาก “ปอดมีเสียงหายใจผิดปกติรุนแรงแล้ว ถ้ามีครั้งหน้า เธอต้องนอนโรงพยาบาล”
“หือ รุนแรงขนาดนั้นเลยหรือ”
กู้เยี่ยนเห็นเธอกลัว จึงปรับน้ำเสียงให้อ่อนโยนขึ้น “ไม่ต้องกังวลเกินไป นี่เป็นแค่เครื่องมือเล็ก ๆ สำหรับฟังเสียงปอดอย่างแม่นยำ อุปกรณ์เฉพาะทางอื่น ๆ กำลังขนย้ายมาถึง ฉันจะหาแหล่งทรัพยากรที่ดีที่สุดให้เธอ”
หลินอันอันฟังเขาพูดเช่นนั้น ร่างที่เพิ่งนั่งตรงก็รีบขยับถอยหลังไปอีก
กู้เยี่ยนมีแววเจ็บปวดวูบหนึ่งในดวงตา แต่ก็สงวนท่าทีเดินออกไป เปิดประตูห้องตรวจ บอกให้ฉู่หมิงโจวเข้ามาได้ ส่วนตัวเองนั่งลงที่โต๊ะเริ่มเขียนใบสั่งยาใหม่
เขาแทบอยากจะอยู่กับหลินอันอันตามลำพังตลอดเวลา แต่เขามองเห็นความหวาดกลัวในดวงตาเธอ
คงเป็นว่าในยามนี้ เธออยากให้มีใครอีกคนอยู่เคียงข้าง…
ฉู่หมิงโจวก้าวเร็ว ๆ เข้าห้องตรวจ เห็นหลินอันอันนั่งอยู่บนเตียงตรวจ สายตาเต็มไปด้วยความกังวล “หมอกู้ ภรรยาผมเป็นอย่างไรบ้าง”
กู้เยี่ยนไม่แม้แต่จะเงยหน้า เพียงแต่ทวนคำพูดเมื่อครู่ให้ฟังอีกครั้ง แน่นอนว่ามีเพียงประโยคด้านหน้า
ฉู่หมิงโจวขมวดคิ้วแน่น “งั้นมีวิธีรักษาที่ดีกว่านี้ไหม”
กู้เยี่ยนหยุดมือที่เขียนใบสั่งยา เงยหน้าขึ้น สีหน้าเคร่งขรึมกล่าวว่า “ผู้พันฉู่ อาการของหลินอันอันต้องให้ความสำคัญเป็นอย่างยิ่ง ครั้งก่อนผมก็ได้กำชับท่านหลายครั้งแล้วว่า เธอถูกทำให้ตกใจไม่ได้ และยิ่งออกกำลังมากไม่ได้ ท่านลืมหมดแล้วหรือ”