เช้าวันรุ่งขึ้น
หลินอันอันออกจากบ้านพร้อมกับฉู่หมิงโจว เธอต้องไปคณะศิลปินสักหน่อย เพิ่งแปลบทละครเวทีภาษารัสเซียจบไปชิ้นหนึ่ง พอดีจะได้ไปส่งงาน แถมยังถือโอกาสเอาชุดใหม่ไปให้หลินจื่อหวยอีกสองชุด
ฉู่หมิงโจวยื่นมือมารับของไป ไม่ได้เอ่ยอะไรมาก แค่พาเธอไปส่งก่อน
หลินอันอันนับว่าคุ้นเคยกับคณะศิลปินดีแล้ว ถึงเธอจะไม่ได้ทำงานที่นี่ แต่น้องชายอย่างหลินจื่อหวยน่ะเด่นชะมัด! นับตั้งแต่เขาไปสู้กับมู่โหย่วเหวยครั้งก่อน ตอนนี้ก็กลายเป็นดาวรุ่งพุ่งแรงของคณะศิลปินภาคตะวันตกเฉียงเหนือไปแล้ว แม้แต่พี่สาวอย่างหลินอันอันยังพลอยโด่งดังเป็นที่รู้จักของใครหลายคน
“ท่านไปทำธุระของท่านเถิด ฉันส่งงานเสร็จจะกลับบ้าน วางใจได้”
“ได้ เธอระวังตัวด้วย”
แยกจากฉู่หมิงโจวแล้ว หลินอันอันก็เข้าไปในคณะศิลปิน
รอยยิ้มบนหน้าเธอยังไม่ทันจางหาย ก็ได้ยินใครบางคนพูดถึงตู้เจวียนเลือนราง…
“ตู้เจวียน เธอว่ามันเหมาะไหม? แค่เป็นนักร้อง ยังจะต้องมาเบียดเสียดอยู่ในวงดนตรีของเราทุกวันอีกหรือ?”
“นั่นน่ะสิ นักร้องนำของวงเราคือซูเหยานะ เธอใช้วิธีให้ท่านนายผู้ช่วยเปลี่ยนเป็นเธอ สนุกนักหรือ?”
“ทำซูเหยาโกรธจนป่วยไปเลย ที่ไหนมีใช้วิธีไล่เบียดคนในคณะแบบนี้”
หลินอันอัน: ?
หลินอันอันชะโงกหน้ามอง เห็นตู้เจวียนถูกรายล้อมด้วยหญิงสาวสามคน ดูก็รู้ว่าถูกรังแก
ซูเหยา? หลินอันอันรู้สึกแย่กับคนคนนี้เหลือเกิน
พินิจดูสาวสามคนนั้นอย่างละเอียด หลินอันอันอดขมวดคิ้วไม่ได้ สองคนในนั้นเธอยังพอจำได้ ก็พวกที่เคยหยิ่งผยองตามซูเหยานั่นเอง!