ออกจากห้องทำงานของลู่ชิงแล้ว หลินอันอันต้องไปแผนกการเงินส่วนงานหลังก่อน เพื่อสะสางค่าตอบแทนงานเขียน
ไม่มากหรอก แค่ 200 หยวนเอง~
ยังต้องไปแผนกวรรณศิลป์อีก ต้องอธิบายจุดสำคัญของบทแปลให้หัวหน้าส่วนเหอหมิ่นฟัง
"ตู้เจวียน เธอกลับไปซ้อมละครด้วยความสบายใจเถอะ ถ้าพวกเธอยังกล้าหาเรื่องเธออีก อย่าเก็บไว้คนเดียว ให้ไปหาเสมียนนำทางโดยตรงเลย ไม่ต้องกังวลเรื่องหน้าๆ ตาๆ เข้าใจไหม?"
ตู้เจวียนพยักหน้าหนักแน่น "พี่อันอัน จื่อหวยจำได้แล้ว พี่วางใจเถิด"
"เธอต้องตั้งใจให้ดี พยายามเปล่งประกายตอนแสดงที่ชายแดน ให้ทุกคนเห็นความสามารถของเธอ"
"เจ้าค่ะ!"
มองร่างของตู้เจวียนที่เดินจากไป หลินอันอันจึงหมุนตัวเดินจากมา
มีใบเสร็จที่ลู่ชิงออกให้ เงินเบิกได้อย่างง่ายดายมาก
พอไปถึงแผนกวรรณศิลป์ เหอหมิ่นกำลังติดธุระอยู่ในมือพอดี จึงส่งสัญญาณให้หลินอันอันรอสักครู่
หลินอันอันนั่งรออยู่พักหนึ่ง
พันกั๋วหยางผ่านมาพอดี เห็นเป็นหลินอันอันก็รีบเข้ามาทักทาย "อันอัน วันนี้เธอว่างมาได้อย่างไร?"
"ฉันแปลบทละครเวทีภาษารัสเซียเรื่องหนึ่ง ก็มาส่งต้นฉบับน่ะ"
ดวงตาพันกั๋วหยางเป็นประกาย "บทละครเวทีภาษารัสเซีย? นี่นับว่าหาดูได้ยากจริงๆ คาดว่าคงเตรียมไว้ให้ป้อมยามชายแดน"
พอพูดถึงป้อมยามชายแดนนี้ขึ้นมา พันกั๋วหยางก็พูดมากขึ้นเรื่อยๆ
ทว่ายิ่งเขาพูด หลินอันอันกลับยิ่งรู้สึกผิดสังเกต
"เจ้าหมายความว่า พวกเธอจะไปเขตพัฒนาโอเอซิสในทะเลทราย?"
"ใช่แล้ว สหายที่นั่นไม่ธรรมดาจริงๆ สภาพต่างๆ ล้วนยากลำบากที่สุดในภาคตะวันตกเฉียงเหนือ การได้แสดงให้พวกเขาชมก็นับเป็นเกียรติของพวกเราเช่นกัน ในทางตรงกันข้าม การแสดงครั้งนี้สำคัญยิ่งนักสำหรับคณะเรา โอกาสหายากนัก! จื่อหวยก็ไปด้วย ยังได้รับแต่งตั้งเป็นผู้บรรเลงหลักอีก"