การผ่าตัดบวกกับความตกใจ ทำให้หลินอันอันหลับใหลไปนาน
ในภวังค์เลือนราง เธอรู้สึกเหมือนกำลังฝัน ฝันถึงชีวิตของสหายหญิงอีกคนหนึ่ง
กู้เยี่ยนเฝ้าอยู่ข้างกายเธอตลอดเวลา และใช้ช่วงเวลานี้ซึมซับความทรงจำอย่างเต็มที่ ทำความเข้าใจรายละเอียดของตัวตนในตอนนี้
นิ้วเรียวยาวขาวผ่องเลื่อนบนหน้าจอมือถือ กู้เยี่ยนรู้สึกมหัศจรรย์ใจยิ่งนัก ไม่คิดว่าอีก 40 ปีข้างหน้า ฮวาเซี่ยจะงดงามถึงเพียงนี้...
คืนหนึ่งผ่านไป เมื่อแสงอรุณสาดผ่านหน้าต่าง เด็กสาวบนเตียงก็ลืมตาขึ้น
หลินอันอันมองคนตรงหน้าด้วยความงุนงง ริมฝีปากขยับเล็กน้อย แต่ไม่รู้จะพูดอะไร
เธอรู้ดีแก่ใจ ว่าตัวเองเหมือนตายไปแล้ว...แล้วก็ฟื้นขึ้นมาใหม่
ในความทรงจำเดิมของร่างนี้ไม่มีกู้เยี่ยน แต่เขากลับยืนอยู่ตรงหน้าเธออย่างมีชีวิตชีวา
ความจริงกับความฝันปะทะกัน ทำให้เธอรู้สึกเลื่อนลอย
"อันอัน เธอใช่ไหม"
"คุณใช่อาเยี่ยนจริง ๆ หรือ"
"ใช่ฉันเอง"
ในดวงตาของกู้เยี่ยนเต็มไปด้วยรอยยิ้ม อาการกระวนกระวายและไม่สงบของเด็กสาวตรงหน้านี้ เขาคุ้นเคยดีนัก
ชั่วพริบตา ดูเหมือนเขาจะเข้าใจทุกอย่างกระจ่างแจ้ง
มิน่าล่ะ...
นี่ถึงจะเป็นอันอันของเขา!
ไม่ทันรอให้หลินอันอันได้สติ กู้เยี่ยนก็ย่อตัวลงข้างเตียง ราวกับคนที่ได้สมบัติล้ำค่าคืนมา ค่อย ๆ จับมือเธอขึ้นมากุมไว้แน่นด้วยความทะนุถนอม
หลินอันอันไม่ได้ดิ้นรนขัดขืน มีเพียงใจที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นไม่รู้จบ
ความหวาดหวั่นนี้ยังบีบรัดหัวใจทั้งดวงให้เจ็บปวด
"อันอัน เธอมาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่"
นี่คือคำถามที่กู้เยี่ยนกังวลมากที่สุด