“วันที่ห้า เดือนมกราคม ปี 1986 ผู้เชี่ยวชาญด้านโรคระบบหายใจและเวชบำบัดวิกฤตระดับสมบัติชาติ หมอกู้ กู้เยี่ยน แห่งราชบัณฑิตยสถาน เสียชีวิตจากภาวะกล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลัน ท่านคือผู้แรกของโลกที่สามารถรักษาโรคปอดอุดกั้นเรื้อรังได้...”
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง กู้เยี่ยนยกมือขึ้นแตะหน้าอกด้วยสัญชาตญาณ ทั้งที่ความเจ็บแปลบที่อกยังไม่ทันจางหาย ทว่าทุกสิ่งตรงหน้ากลับแปลกตาอย่างประหลาด
“ปี 2025?”
เมื่อเห็นนาฬิกาดิจิทัลบนผนัง กู้เยี่ยนก็ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด
ท้องฟ้านอกหน้าต่างราวกับถูกปกคลุมด้วยม่านสีเทาหม่น ไกลออกไปคือตึกระฟ้าสูงตระหง่านที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน เพียงแต่ภายใต้หมอกหนาทำให้โครงร่างของตึกสูงพร่าเลือน
“ฉันนี่...”
กู้เยี่ยนรู้สึกปวดหัวตุบๆ ความทรงจำแปลกปลอมชุดหนึ่งแทรกซึมเข้าสู่สมอง
ยังไม่ทันได้คิดอะไร กระเป๋ากางเกงก็สั่นไม่หยุด
“ท่านประธานกู้ โรงพยาบาลเฉิงหนานใต้เครือบริษัทกู้ของเรามีเรื่องแล้ว!”
“ว่าไงนะ?”
“คุณหนูของกลุ่มบริษัทหลินกำลังเข้ารับการผ่าตัดเปลี่ยนไตที่โรงพยาบาลเฉิงหนาน แต่เราพบว่าแหล่งบริจาคไตมีปัญหา แหล่งบริจาคคือหลินอันอัน บุตรสาวคนโตของตระกูลหลินที่พลัดหายไปเมื่อ 19 ปีก่อน...”
“หลินอันอัน?”
พบว่าจุดสนใจของประธานตัวเองผิดที่ คนปลายสายเงียบไปอึดใจ “ท่านประธาน ตอนนี้ทางการกำลังตรวจสอบเรื่องนี้อย่างเข้มงวด หากถูกจับหลักฐานได้ จะเป็นผลเสียอย่างมากต่อกลุ่มบริษัทกู้ของเรา ผมสงสัยว่าบริษัทคู่แข่งกำลังเล่นงานเรา ขอให้ผมไปจัดการเงียบๆ เลยไหมครับ?”
“กรุณาหยุดการผ่าตัดทันที และต้องรับประกันความปลอดภัยของหลินอันอันให้ได้! ผมจะไปเดี๋ยวนี้”