"พี่ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมไปกับพวกพี่ด้วยแล้วกัน เรื่องพ่อกับแม่ผมจะโทรไปบอกคืนนี้" กลัวหลินอันอันจะไม่ตกลง หลินจื่อหวยจึงเสริมว่า "ผมก็อยากไปคารวะวีรชนผู้เสียสละ พวกท่านอุทิศทั้งชีวิตให้กับประเทศและประชาชน ไม่สมควรถูกลืมเลือน"
โอ้โห ถึงกับพูดจาอวดอ้างเสียหรู เป็นลู่ชิงมากขึ้นทุกวันจริง ๆ
หลินอันอันพยักหน้า "ได้สิ อยากไปก็ไปด้วยกัน"
พอเคลียร์ธุระตรงนี้เสร็จ หลินอันอันก็ทำเป็นเหมือนไม่ได้ตั้งใจ เอาเรื่องเจียงถงมาพูด
เธอเล่าอย่างละเอียด หลินจื่อหวยเงียบกริบ
"เรื่องมันก็เป็นแบบนี้ ตัวเจียงถงเองตามปกติสามปีก็ออกจากเขตพัฒนาได้ แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว แถมยังพัวพันกับสวีเหวินป๋ออีก คงไม่ถึงสิบปีไม่ได้ออกมาแน่"
พลางพูด หลินอันอันก็พลางสังเกตสีหน้าหลินจื่อหวย
เขาก้มตาลงต่ำ ไม่ถามอะไร ไม่ได้ต่อความเอง ปกปิดความรู้สึกได้ดีมาก แต่หลินอันอันดูออก พอเอ่ยถึงเจียงถง เขายังมีอารมณ์หวั่นไหว
แต่เรื่องนี้ก็ต้องพูด เพราะต้องทุบทำลายภาพเทพธิดาในดวงใจของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ความประพฤติเสื่อมทรามทั้งหลายคือความจริง ไม่ควรถูกจินตนาการปรุงแต่งให้งดงาม
ต้องหนีให้ไกลคนสารเลว ถึงจะอายุยืนได้ร้อยปี
ยิ่งกว่านั้น หลินจื่อหวยเล่นจี๋กันกับตู้เจวียนชัด ๆ คนเราไม่ควรใจหลายรัก ถ้าชอบก็ควรทำใจว่างเปล่า อยู่กับเขาให้ดี ๆ ไม่งั้นก็อย่าไปยุ่มย่ามกับใคร