หลังจากฉู่หมิงโจวตามผู้การสีออกไป หลินอันอันก็เดินออกมาจากเรือน ในลานบ้านมีคนมุงกันตั้งมากมาย อย่างน้อยก็ควรไปส่งหน่อย
แต่... เธอตกใจกับความกระตือรือร้นของเพื่อนบ้าน
เป็นครั้งแรกเลยที่เห็นแบบนี้!
"เมียหมิงโจว เธอมันซื่อเกินไป นิสัยก็อ่อนเกินไป คิดว่าเธอขี้ขลาดคนพวกนั้นถึงได้ทำเกินเลยนัก! ไม่ใช่สิ มันไม่สมควรเรียกคนแล้ว"
"ใช่เลย คราวนี้ต้องขอบคุณสหายหลินจริง ๆ ไม่งั้นลูกพวกเราโดนรังแกที่โรงเรียนจนเป็นยังไงก็ไม่มีใครรู้เรื่อง!"
"สหายหลินโดนฆาตกรขู่ซะขวัญเสียแล้วล่ะสิ? บ้านอาเฉินมียาสมุนไพรสงบประสาทนะ เป็นของที่ผู้เฒ่าที่บ้านขึ้นเขาไปเก็บมาเอง ดีมากเลย ลูกอาเฉินตกใจกลางคืนยังกินเลย เดี๋ยวอาเฉินเอามาให้นะ"
"นึกไม่ถึงเลยว่าเมียผู้พันฉู่จะใจดีขนาดนี้ แถมจิตสำนึกยังสูงส่ง เป็นคนดีจริง ๆ"
"..."
หลินอันอันยิ้มอย่างเหมาะสม ไม่แสดงท่ารำคาญ พยักหน้าตอบรับ แล้วส่งทุกคนกลับด้วยท่าทีสุภาพ
เขาว่ากันว่าญาติไกลก็สู้เพื่อนบ้านใกล้ชิดไม่ ถ้าเหตุการณ์นี้ทำให้ทุกคนปรองดองกันได้ ก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร
"เสี่ยวหลาน เสี่ยวอวี่ ไปร้านค้าสหกรณ์กับพี่สะใภ้หน่อย" พอทุกคนกลับ หลินอันอันก็เตรียมออกจากบ้าน
"มาแล้ว~"
ก่อนออกจากบ้าน เธอเหลือบมองพวกถั่วกับขนมในบ้าน คำนวณจำนวนในใจ พรุ่งนี้เป็นวันเชงเม้งแล้ว ต้องเตรียมของไหว้ให้เรียบร้อย