หลินอันอันเทครีมนมลงในโหลแก้วที่ล้างสะอาด
อาโหลวยื่นหน้ามาด้วยความสงสัย "แค่นี้ก็เสร็จแล้วเหรอ"
"ยังเหลืออีกเยอะเลยค่ะ!" หลินอันอันพูดพลางยิ้มและหมุนฝาให้แน่น "ต้องเขย่า เพื่อให้ความชื้นในครีมนมแยกตัวออกมา"
ทั้งสองผลัดกันถือโหลแก้ว แล้วนั่งเขย่าบนม้านั่งเตี้ยเป็นจังหวะ
ผ่านไปสิบนาที ข้อมือเริ่มเมื่อย แต่ในโหลกลับมีเพียงฟองละเอียดลอยขึ้น
อาโหลวหัวเราะ "คิดถึงตอนฉันสาว ๆ... ตอนหัดทำเต้าหู้ยี้ด้วยวิธีโบราณ เหนื่อยกว่านี้ตั้งเยอะ!"
อีกครู่ใหญ่ จู่ ๆ ก็มีเสียง "กริ๊ง" เบา ๆ ดังจากในโหล ครีมนมแยกชั้นเป็นสองส่วน ชั้นบนเป็นครีมเนยสีเหลืองอ่อนฟูนุ่ม ส่วนชั้นล่างเป็นเวย์ใส
หลินอันอันเทเวย์ออก ใส่น้ำตาลทรายเล็กน้อยและน้ำส้มสายชูสองสามหยดลงในครีม "แบบนี้จะช่วยให้ครีมอยู่ตัวขึ้น และรสชาติก็หวานสดชื่นยิ่งขึ้นด้วย"
ใช้ช้อนไม้คนเบา ๆ เนื้อครีมยิ่งละเอียดนวลขึ้น และส่งกลิ่นหอมนมเข้มข้น
อาโหลวตักชิมเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายทันที "มหัศจรรย์จริง! หอมกว่าลูกอมนมที่ร้านค้าสหกรณ์ขายอีก!"
ระหว่างนี้ เนื้อเค้กที่อบไว้ก็เย็นสนิทแล้ว
หลินอันอันผ่าครึ่งเนื้อเค้กในแนวนอน ต่อเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัส แล้วเล็มขอบให้เป็นวงกลม คล่องมือปาดครีมลงชั้นหนึ่ง และโรยลูกเกดหมักน้ำผึ้ง ถือว่ามีไส้ตรงกลาง
วางเนื้อเค้กอีกชั้นหนึ่ง แล้วปาดครีมให้ทั่วก้อน ละเลงอย่างพิถีพิถันทีละนิด