ในช่วงหลายวันต่อมา หลินอันอันหมกตัวอยู่แต่ในบ้าน หน่วยวิเคราะห์ข่าวกรองเองก็ไม่ได้มอบหมายงานอะไรให้เธอ
แต่มีคนจากฟาร์มของกรมทหารมาเยี่ยมถึงที่ แสดงเจตนาอยากรู้จักมักคุ้น พร้อมถือโอกาสนำเอกสารมาให้ด้วย “สหายเสี่ยวหลิน เอกสารพวกนี้ล้วนมีค่ามาก ได้ยินผู้การฉู่บอกว่าคุณสนใจ ผมก็เลยเอามาให้คุณใช้อ้างอิง”
“ขอบคุณค่ะ อาเฉินเหลียง”
“ไม่ต้องขอบคุณหรอก ปีหน้าต้องมีชาติอื่นมาติดต่อซื้อเมล็ดพันธุ์พืชอีกแน่ ยิ่งคุณรู้มากก็ยิ่งต่อรองสะดวกไม่ใช่หรือ”
“ฮ่าๆๆ~”
……
หลินจื่อหวยกับคณะศิลปินกลับมาในวันก่อนปีใหม่
การแสดงการกุศลเพื่อบรรเทาภัยที่มณฑลอวี้ปิดม่านลงอย่างสมบูรณ์
คณะศิลปินแนวหน้าแห่งกองทัพบก ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ ชื่อเสียงกระฉ่อนไปทั่ว!
“แม่ พี่สาว ผมกลับมาแล้ว!” หลังจากหลินจื่อหวยกลับไปเคลียร์งานส่งมอบที่คณะศิลปินเสร็จ สิ่งแรกที่ทำคือรีบมาหาหลินอันอัน
“พวกคุณไม่รู้หรอก งานแสดงการกุศลของเราครั้งนี้ฮือฮามาก! ตอนเราจากมา ชาวบ้านยกตะเกียงน้ำมันวิ่งตามรถ ตั้งใจยัดถั่วลิสงคั่วใส่กระเป๋าพวกเรา...”
ไม่ได้เจอกันนานขนาดนี้ หลินจื่อหวยผอมลงไปมาก คางที่เคยกลมมนเริ่มเรียวคม ดูคล่องแคล่วกระฉับกระเฉงขึ้น
หลินอันอันรู้สึกจุกแน่นในลำคอ เอื้อมมือดึงเขามานั่งข้างเตาถ่าน เปลวไฟเลียหลังมือของหลินจื่อหวยซึ่งแดงก่ำเพราะความหนาว
เธอปัดหิมะที่เกาะอยู่บนไหล่เขาออกเบาๆ พอสัมผัสได้ว่าชุดทหารของเขาบางเฉียบจนระคายมือ จู่ๆ ปลายจมูกก็พลันแสบคัน “ทำไมไม่รู้จักหาเสื้อกันหนาวมาเพิ่มล่ะ”