หลังวุ่นอยู่พักใหญ่ หลินอันอันได้รับอนุมัติให้พักหนึ่งสัปดาห์ ยกเว้นงานพิเศษ ก็สามารถพักผ่อนอยู่บ้านได้อย่างสบายใจ
ภาพถ่ายหมู่ของเธอกับแม่ทัพเจิ้งและอีกหลายคนถูกนำไปติดที่ป้ายประชาสัมพันธ์ของกองบัญชาการทหาร วีรกรรมอันยิ่งใหญ่บนโต๊ะเจรจาวันนั้นก็แพร่กระจายออกไปทั่ว
เอ๊ะ! ขึ้น "พาดหัวข่าว" ของหมู่บ้านข้าราชการเขตทหารอีกแล้ว!
หน้าป้ายประชาสัมพันธ์เนืองแน่นไปด้วยผู้คน ภาพถ่ายหมู่ที่เพิ่งติดใหม่วาววับใต้แสงแดด — แม่ทัพเจิ้งยืนตรงกลางยิ้มร่าอย่างเต็มที่ หลินอันอันสวมชุดทหารเรียบตรง สายตามุ่งมั่นและเจิดจ้า รายล้อมด้วยเหล่านักวิจัยข้าวสาลี 7125 และ 702 กับนายทหารที่หน้าเปี่ยมความภาคภูมิใจ ทุกคนยิ้มจนมุมปากแทบจะฉีกถึงหู
"เห็นไหมล่ะ? คนมีความรู้เก่งจริง ๆ ไม่ต้องใช้มีดใช้ปืนก็ไล่พวกผีฝรั่งที่มาถึงประตูบ้านหนีไปได้!"
"สหายหลินอันอันคนนี้เก่งจริง ๆ นะ! ตอนนี้ทำงานอยู่ข้างกายแม่ทัพแล้ว ต่อไปจะเก่งกาจแค่ไหนอีก?"
"ได้ยินว่าแค่ปากของเธอคนเดียว ด่าจนพวกผีฝรั่งไม่กล้าปริปาก! แปลกจัง ปกติทำไมไม่เห็นว่าปากเธอจะฉลาดขนาดนี้นะ?"
"ไปๆ เธอคิดว่าใครๆ ก็เหมือนเธอหรือไง วันๆ ปากไม่เคยหยุด ไม่นินทาบ้านโน้นก็บ้านนี้ เขาพูดกันเป็นภาษาต่างประเทศต่างหาก"
"เพราะงั้นเด็ก ๆ ก็ยังต้องเรียนหนังสือ มีความรู้ถึงจะมีความสามารถ"
เหล่าป้าสะใภ้กลุ่มหนึ่งเบียดกันอยู่แถวหน้าสุด ยืดคอชี้รูปถ่ายพูดคุยกันไม่หยุด