แม่หลินและคนอื่นๆ ฟังจนเคลิ้ม ดวงตาแดงก่ำเล็กน้อย
เสี่ยวเฉินถามคำถามเกี่ยวกับการจัดการที่พักพิงและการฟื้นฟูหลังภัยพิบัติอีกเล็กน้อย หลินอันอันตอบอย่างอดทนทีละข้อ
แน่นอนว่าจุดสำคัญต้องดึงกองบัญชาการทหารภาคตะวันตกเฉียงเหนือเข้ามาพูดถึง โดยเฉพาะหน่วยกู้ภัยชุดที่สามที่กำลังจะออกเดินทาง นำทีมโดยผู้พันฉู่หมิงโจวแห่งกองพันรบพิเศษเช่นเคย!
การสัมภาษณ์กินเวลานานถึงหนึ่งชั่วโมงครึ่ง
หลังสัมภาษณ์เสร็จ เสี่ยวเฉินปิดกล้องถ่ายฟิล์มและกล่าวอย่างซาบซึ้งว่า "อาจารย์หลิน ขอบคุณมากที่แบ่งปันในวันนี้ เนื้อหาเหล่านี้มีค่ากับเรามาก
เราจะทำรายงานนี้ให้ดีที่สุด ให้ผู้คนได้รู้สถานการณ์ของมณฑลอวี้มากขึ้น และให้ผู้คนรู้เรื่องราวของวีรบุรุษอย่างคุณ"
หลินอันอันถ่อมตัวอีกครั้ง รีบโบกมือ "ฉันไม่ใช่วีรบุรุษอะไร วีรบุรุษที่แท้จริงคือทหารและบุคลากรทางการแพทย์ที่ปฏิบัติงานแนวหน้า หวังว่ารายงานของคุณจะเรียกร้องความสนใจจากผู้คนได้มากขึ้น และมีส่วนช่วยในการฟื้นฟูมณฑลอวี้หลังภัยพิบัติ"
บรรณาธิการหลิวกล่าวทันทีว่าจะพยายามทำงานต่อจากนี้ให้ดี
"เช่นนั้นพวกเราขอตัวก่อน"
แม่หลินรีบเข้าไปรั้งตัวไว้ "อยู่กินข้าวง่ายๆ ก่อนสิ ฝีมืออาเฉินก็ไม่เลวนะ พวกคุณก็เหนื่อยแล้ว อยู่กินก่อนค่อยไป"
คนเหล่านั้นเดิมทีเตรียมจะกลับ แต่เมื่อได้ยินแม่หลินเชื้อเชิญอย่างอบอุ่น ปรึกษากันสักพักก็พยักหน้าตกลง