หลินอันอันนำบรรณาธิการหลิวเข้าบ้าน รินน้ำให้แก้วหนึ่ง พลางกล่าวว่า “พักก่อนเถอะค่ะ วิ่งมาเร็วขนาดนี้”
บรรณาธิการหลิวรับแก้วน้ำ ดื่มอึกหนึ่ง ลมหายใจยังหอบอยู่ “อาจารย์หลิน ไม่ปิดบังนะครับ ผมสนใจการเดินทางไปมณฑลอวี้ของคุณคราวนี้มาก เรื่องที่คุณทำน่ะ มันสุดยอดจริง ๆ...”
ได้!
ยังไม่ทันถามเลยว่าทำไมถึงไม่บอกไม่กล่าว ตัวแทบจะลอยขึ้นไปกับคำชมซะแล้ว!
ถึงจะชมได้ไม่ผิดนัก แต่พวกสื่อสิ่งพิมพ์นี่ล่ะนะ ฝีปากเป็นเลิศ เรื่องที่หลินอันอันทำไว้ ถ้าดีหนึ่งส่วน ผ่านปากเขากลายเป็นสิบสองส่วนไปแล้ว
แม่หลินกับเด็กน้อยสองคนก็ขยับเข้ามาใกล้ ในตาเต็มไปด้วยความอยากรู้ นั่งฟังอยู่บนโซฟาฝั่งตรงข้าม
หลินอันอันยิ้มน้อย ๆ “ฉันบังเอิญอยู่แถวนั้นพอดี ก็เลยทำในสิ่งที่สมควรทำ ไม่ได้สุดยอดอะไรหรอกค่ะ อีกอย่างครั้งนี้กลับมาได้อย่างปลอดภัย ก็ต้องขอบคุณความช่วยเหลือจากทุกคนด้วย”
“อาจารย์หลิน ทัศนคติแบบนี้ของท่านไม่จริงจังแล้วนะ! ท่านถึงจะเป็นสตรี แต่มีเจตจำนงดุจเหล็กกล้า ใจกว้างมหาสมุทร ครั้งนี้ท่านทั้งออกเงินออกแรง นับว่าโดดเด่นไม่ซ้ำใครเลย!”
หลินอันอัน: “……”
หลินอันอันมุมปากกระตุกเล็กน้อย หมดคำจะสู้
ขณะนั้นเอง เสี่ยวเฉินกับหลี่ลู่ก็มาถึง
“พี่อันอัน!”
หลี่ลู่ดีใจที่ได้เห็นหลินอันอัน ก้าวพรวดเดียวเข้ามานั่งข้าง ๆ แต่นิสัยขี้อายของเธอ นอกจากแววตาที่ท่วมท้นด้วยอารมณ์แล้ว ปากกลับไม่ค่อยพูด
หลินอันอันมองสำรวจร่างเธอด้วยรอยยิ้ม พยักหน้าพอใจ “ลู่ลู่ดูดีขึ้นเรื่อย ๆ เลย ดีมาก”
หลี่ลู่หน้าแดงเรื่อ บอกแต่ว่าช่วงนี้กินมากไปหน่อย เนื้อเลยชื้นขึ้น แล้วทักทายแม่หลินอย่างสุภาพ