แผนกสูตินรีเวชวันนี้คนไม่มาก ไม่นานก็ถึงคิวหลินอันอัน
หมอเป็นสหายหญิงวัยกลางคนที่มากประสบการณ์ ท่าทีอ่อนโยน เริ่มจากซักถามเรื่องการกินอยู่และกิจวัตรประจำวันของหลินอันอันอย่างละเอียด แล้วตรวจร่างกายให้เธออีกหลายอย่าง
“ทารกในครรภ์พัฒนาได้ดีมาก ตอนนี้ดูแล้วทุกอย่างปกติ แต่หญิงตั้งครรภ์ก็ต้องระวังรักษาอารมณ์ให้แจ่มใส ระหว่างวันก็ขยับร่างกายให้พอเหมาะ จะเป็นผลดีต่อการคลอดในภายหลัง”
แม่หลินยืนอยู่ข้าง ๆ พยักหน้าหงึก ๆ “คุณหมอพูดถูกต้อง ฉันจดไว้หมดแล้ว จะต้องให้เธอพักผ่อนอย่างดีแน่”
ตอนนี้ยังตั้งครรภ์ได้ไม่นาน แค่สามเดือนกว่า ๆ ยังไม่เห็นท้อง สิ่งที่ต้องระวังก็มีแค่นั้น
ออกจากโรงพยาบาลมา หลินอันอันรู้สึกใจสงบขึ้นเยอะ
พอกลับถึงหมู่บ้านข้าราชการ ก็เจอหลินวั่งซูยืนอยู่หน้าประตูหมู่บ้านพอดี
“วั่งซู? นี่เธอ...”
แม่หลินกับหลินอันอันสบตากันทีหนึ่ง แล้วเอ่ยทัก
หลินวั่งซูเห็นสองคนกลับมาแล้ว สีหน้าโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด ยกของขวัญในมือขึ้นนิดหนึ่ง พูดอย่างเกรงใจว่า “น้าสะใภ้ พี่อันอัน หนูมาเยี่ยมพวกท่านค่ะ”
หลินวั่งซูมีธุระแน่ ๆ และเป็นธุระที่ด่วนมาก ไม่อย่างนั้นใกล้วันแต่งงานขนาดนี้ เธอคงไม่มาคนเดียวหรอก
“มา เข้าบ้านไปนั่งคุยกัน เด็กคนนี้เกรงใจกันเกินไปแล้ว มาก็มา จะถือของขวัญมาเยอะทำไม”
ทั้งสามกลับไปที่บ้านด้วยกัน หลินวั่งซูนั่งลงอย่างเกร็ง ๆ มือทั้งสองลูบต้นขาตัวเองโดยไม่รู้ตัว
หลินอันอันรินน้ำให้แก้วหนึ่ง ถามเสียงเบาว่า “มีเรื่องลำบากใจอะไรมาหรือเปล่า”