หลินอันอันหัวเราะ "ฮิฮิ" สองที มีความสุขสุด ๆ จูงฉู่หมิงโจวไปจ่ายเงิน เตรียมจะไปแล้ว
เธอยังต้องไปสำนักพิมพ์อิ้งหยวนอีก เพื่อไปรับค่าตอบแทนของบทความข่าว แล้วแวะไปคุยกับบรรณาธิการหลิวสักหน่อย
เกือบจะชนกัน
หลินอันอันกับพวกเพิ่งไปได้ไม่นาน กู้เยี่ยนก็เดินเข้าร้านหนังสือซินหัว
เขาสวมชุดจงซานที่ตัดเย็บเนี้ยบ สีหน้าเย็นชา สายตากวาดไปทั่วร้าน จนกระทั่งหยุดที่โซนจัดแสดง "จดหมายฤดูใบไม้ผลิ" ริมฝีปากบางเม้มแน่น เหมือนถูกตรึงไว้
เขาค่อย ๆ เดินเข้าไป หยิบเล่มหนึ่งขึ้นมา ปลายนิ้วลูบไล้ปกเบา ๆ สายตาหยุดลงที่ชื่อปากกาของผู้แต่ง: อันซิน
ราวกับอยากสัมผัสคนที่เคยคุ้นเคยผ่านหน้ากระดาษนี้
มองภาพเงาร่างที่แนบชิดบนปก สายตาเขายิ่งซับซ้อน ความทรงจำที่เคยใช้เวลากับหลินอันอันหลั่งไหลเข้ามาในใจราวกับกระแสน้ำ วันที่เคยถกเถียงเรื่องวรรณกรรม เดินเล่นตามท้องถนน ช่างชัดเจน แต่ก็ห่างไกลราวกับข้ามผ่านศตวรรษ
"อันอัน ไม่มีฉัน เธอก็ยังเจิดจรัส" กู้เยี่ยนพึมพำ เสียงแหบแห้งและเต็มไปด้วยความว่างเปล่า ทุกคำเหมือนถูกบีบออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจอย่างยากลำบาก
พนักงานร้านบังเอิญลากรถเข็นเล็กเข้ามา จะเติมสินค้าในโซนจัดแสดง เขามองไปที่กู้เยี่ยน เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มแบบมืออาชีพ "สหายครับ นี่เป็นผลงานยอดเยี่ยมที่เพิ่งออกวันนี้ ผู้แต่งมีพรสวรรค์โดดเด่น เรื่องราวในหนังสือซาบซึ้งตรึงใจ พอวางตลาดก็ได้รับความสนใจอย่างมาก"