ครั้งที่แล้วที่มาบ้านข่ง ระหว่างฟ้าดินยังเป็นฤดูที่เงินยวงปกคลุมและหิมะขาวโพลน
แต่ครั้งนี้มาเยือนอีก สิ่งที่เห็นเข้าเต็มตาคือสีสันตระการตา ดอกหลิงเซียวแผ่พาดกำแพงบ้านข่งอย่างอิสระ ซ้อนทับกันเป็นชั้น สีแดงสะดุดตา สีส้มงดงาม พลิ้วไหวในสายลมอ่อน ราวกับปลดปล่อยพละกำลังที่สะสมมาตลอดฤดูหนาวออกมาอย่างเต็มที่ ทำให้ทั้งลานบ้านมีชีวิตชีวา ต่างจากภาพที่เห็นครั้งก่อนอย่างสิ้นเชิง
“นี่...นี่ก็สวยเกินไปแล้ว” หลินอันอันถูกภาพดอกหลิงเซียวที่งดงามดึงดูดไว้ อดโพล่งออกมาไม่ได้ ในตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและชื่นชอบ สายตาไม่อาจละออกไปได้เลย
ถ้าเป็นในอนาคต เธอต้องถ่ายรูปเช็คอินและอัปโหลดเก้าช่องลงวงเพื่อนแน่!
“ชอบเหรอ?”
หลินอันอันพยักหน้ารับโดยไม่ละสายตา
“งั้นกลับไปก็จะปลูกให้สักสองต้นในลานบ้านเรา” ฉู่หมิงโจวเห็นท่าทางของเธอ มุมปากยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว แววตาอ่อนโยน
“ดีเลย!” หลินอันอันตาโค้งยิ้ม ตอบรับด้วยความดีใจ
ข่งฉางหมิงได้ยินเสียงดัง จึงเข็นรถเข็นมาที่ประตู
เขาไม่แปลกใจกับการมาเยือนของทั้งสอง คิดว่าคงคุ้นเคยกับความเป็นกันเองของพวกเขาแล้ว พยักหน้ายิ้มให้หลินอันอัน แล้วเข็นรถเข็นกลับเข้าบ้านอย่างคล่องแคล่ว
“แม่ เพิ่มกับข้าวอีกสองอย่าง”
“ได้เลย~”
เมื่อเข้าบ้านแล้ว ข่งฉางหมิงก็ชงชาหนึ่งกาอย่างคล่องแคล่ว กลิ่นหอมชาร้อนระอุฟุ้งทั่วบ้านทันที ช่วยผ่อนคลายบรรยากาศ
เขารินชาให้ทั้งสองคน ละสายตามาที่หลินอันอันอย่างสงบ แล้วเอ่ยว่า “พี่สะใภ้ มีอะไรก็พูดตรงๆ ได้เลย ไม่ต้องเกรงใจผม”