เมื่อเดินออกจากห้องหนังสือของอาจารย์เฉิน ท้องฟ้าด้านนอกก็มืดลงแล้ว
การสนทนาครั้งนี้ยืดเยื้อเกินคาด สำนักศึกษาปิดแล้ว เหล่าสหายร่วมชั้นของเขาต่างกลับบ้านกันหมด ภายในสำนักศึกษาจึงว่างเปล่าไร้ผู้คน
แสงสุดท้ายของอาทิตย์อัสดงสาดลงบนลานสำนักศึกษา ทอดเงาต้นไหวโบราณให้ยาวเหยียด
หลินชิงอวิ๋นยืนอยู่ใต้ต้นไม้ ก่อนหันกลับไปมองหน้าต่างห้องหนังสือของอาจารย์ที่ยังมีแสงตะเกียงส่องอยู่ ในใจพลันเกิดความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะบรรยาย
คืนนั้น หลินชิงอวิ๋นกลับไปยังหมู่บ้านตระกูลหลิน
เมื่อบิดามารดาได้ยินว่าเขาจะไปพักที่บ้านอาจารย์เฉินเป็นเวลาสามเดือนเพื่อเตรียมสอบระดับจังหวัด ทั้งสองย่อมเห็นดีด้วยเป็นอย่างยิ่ง ต่างกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าอย่าสร้างความลำบากให้อาจารย์เฉิน และยังให้เขานำของกำนัลไปขอบคุณอาจารย์ด้วย
มารดาจัดเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนให้เขาหลายชุดจนดึกดื่น ทั้งกำชับว่าต้องกินข้าวให้ตรงเวลา อย่ามัวแต่อ่านหนังสือจนเสียสุขภาพ
บิดาพูดไม่มาก เพียงตบไหล่เขาเบา ๆ ก่อนออกจากบ้าน แล้วกล่าวว่า “ตั้งใจอ่านเข้าไว้! เจ้ามีความสามารถพอแน่นอน!”
หลังกลับถึงตัวอำเภอ หลินชิงอวิ๋นก็เข้าพักที่บ้านอาจารย์เฉินนับแต่นั้น
บ้านพักของอาจารย์กว้างขวางไม่น้อย นอกจากเรือนหลักแล้วยังมีห้องข้างอีกสองห้อง หนึ่งในนั้นเป็นห้องหันไปทางใต้ที่จัดไว้ให้เขาใช้เป็นทั้งห้องหนังสือและห้องนอน
ห้องไม่ใหญ่นัก แต่สะอาดเป็นระเบียบ ตรงริมหน้าต่างมีโต๊ะหนังสือเก่าตั้งอยู่ บนโต๊ะเตรียมตะเกียงน้ำมันกับเครื่องเขียนสี่อย่างไว้เรียบร้อยแล้ว
ตั้งแต่วันรุ่งขึ้น หลินชิงอวิ๋นก็เข้าสู่สภาวะทุ่มเทเล่าเรียนอย่างหนักแทบไม่ต่างจากตกนรก
เขาปฏิเสธงานชุมนุมวรรณศิลป์และงานสังสรรค์ทุกงานที่มีคนเชิญ จากนั้นกำหนดตารางเวลาอันเข้มงวดให้ตนเอง
ยามเหม่าเพิ่งเริ่มก็ลุกจากเตียง ล้างหน้าแปรงฟันอย่างง่าย ๆ แล้วเริ่มอ่านหนังสือยามเช้า ท่องจำคัมภีร์พระดำรัสปราชญ์เป็นเวลาสองชั่วยาม จากนั้นใช้เวลาเพียงหนึ่งเค่อกินมื้อเช้าให้เสร็จอย่างรวดเร็ว