ข้าเป็นนักปราชญ์ในโลกขงจื๊อด้วยบทกวีและร้อยแก้ว

ตอนที่ 48 บ้านข้าก็ใหญ่ไม่เบา

7 นาที· 1.7K คำ

หลังอาจารย์กล่าวจบ ห้องหนังสือก็กลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง

หลินชิงอวิ๋นก้มหน้า จมอยู่ในห้วงความคิด

คำพูดของอาจารย์ใช่ว่าจะไร้เหตุผล

ในมุมมองของเขา รออีกสักปี เตรียมตัวให้พร้อมยิ่งขึ้น โอกาสก็จะมากขึ้น ทั้งยังมีสิทธิ์ชิงสามอันดับแรกในการสอบระดับจังหวัด และได้รับการถ่ายทอดพลังพรสวรรค์มากขึ้นในการชำระกายด้วยพลังพรสวรรค์ครั้งที่สอง

หลินชิงอวิ๋นรู้ดีว่าอาจารย์เฉินไม่ได้ดูแคลนเขา แต่ในฐานะอาจารย์ผู้ประสิทธิ์ประสาทวิชาให้เขามาหลายปี คำแนะนำนี้คือความจริงใจที่อาจารย์มอบให้ตามสภาพความเป็นจริงของเขา

หากเป็นหลินชิงอวิ๋นคนก่อน คำแนะนำนี้ก็ทั้งเหมาะสมและเป็นจริงอย่างยิ่ง เรียกได้ว่ารอบคอบและชาญฉลาด

ทว่า หลินชิงอวิ๋นในตอนนี้ไม่ใช่หนอนหนังสือคนเดิมที่ไม่รับรู้เรื่องราวภายนอกอีกแล้ว

ดวงวิญญาณของเขามาจากอีกโลกหนึ่ง

ในโลกใบนั้น เขาผ่านการร่ำเรียนอย่างหนักมาสิบสองปี ผ่านการสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่ผู้คนมากมายต้องแข่งขันกันจนแทบไม่มีทางฝ่าด่าน ผ่านการหล่อหลอมจากการศึกษาระดับสูงในมหาวิทยาลัยตลอดสี่ปี!

เขาไม่กล้ากล่าวว่าตนเป็นยอดอัจฉริยะด้านการเรียน

แต่แนวคิดแบบสมัยใหม่ที่ซึมซับมาจากการเรียนรู้ตลอดหลายปี การถกเถียงในห้องเรียนเกี่ยวกับปรัชญา สังคม และชีวิต ตลอดจนตำราคลาสสิกทั้งของโบราณและร่วมสมัยจากตะวันออกและตะวันตกที่เคยอ่านในหอสมุด—

ทั้งหมดนี้ทำให้แนวคิดของเขาแตกต่างจากผู้คนในโลกนี้โดยสิ้นเชิงตั้งแต่รากฐาน

ที่สำคัญที่สุดคือ

ผลึกแห่งภูมิปัญญาที่สั่งสมมานับพันปีจากอารยธรรมโลกของเขา ต่อให้เป็นเพียงเศษเสี้ยวเล็กน้อย ก็มีคุณค่าในโลกนี้จนแทบประเมินมิได้!

อาจารย์เฉินกังวลว่าเขามีประสบการณ์ไม่มากพอ รู้แต่ท่องจำ จึงไม่อาจเข้าใจถ้อยคำของปราชญ์ได้อย่างลึกซึ้ง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป