“ชิงอวิ๋น ตอนนี้เจ้าเข้าใจวิญญาณบทกวีได้ถึงระดับผ่านเกณฑ์แล้ว”
ท่านหยวนจวินหลี่ผู้ยืนอยู่บนลานทดสอบบทกวี หลังค่อมงองุ้ม ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย ไพล่มือไว้ด้านหลัง มองหลินชิงอวิ๋นแล้วกล่าวว่า
“ต่อจากนี้ ข้าจะสอนสิ่งที่ใช้ได้จริงในการต่อสู้อีกสักหน่อย”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินชิงอวิ๋นก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา
คนตรงหน้าคือปรมาจารย์การต่อสู้ของจริง!
ท่านหยวนจวินหลี่ครุ่นคิดเล็กน้อย “การต่อสู้ด้วยบทกวีศึก ข้าไม่อยากอธิบายทฤษฎีให้เจ้าฟังมากนัก พูดไปปากข้าก็แห้งเปล่า ให้เจ้าลองสัมผัสด้วยตนเองในการต่อสู้ดีกว่า”
“เอาอย่างนี้ เจ้าใช้บทกวีศึกของบัณฑิตเยาว์โจมตีข้า ส่วนข้าจะกดพลังไว้ในระดับบัณฑิตเยาว์ แล้วใช้บทกวีศึกตอบโต้”
สีหน้าตื่นเต้นของหลินชิงอวิ๋นแข็งค้าง
สู้กับท่านเนี่ยนะ ใครนะ ฉันเหรอ?
“วางใจเถอะ”
คล้ายมองความคิดของหลินชิงอวิ๋นออก ใบหน้าเหี่ยวย่นแห้งกร้านดุจเปลือกส้มของท่านหยวนจวินหลี่เผยรอยยิ้มบาง ๆ “เราจะทำตามกติกาการประลองวรรณศิลป์แบบดั้งเดิม แตะพอเป็นพิธี”
“ข้าให้เจ้าออกมือก่อน จงโจมตีมาให้เต็มที่!”
แตะพอเป็นพิธีตามกติกาการประลองแบบดั้งเดิมงั้นหรือ?
พอได้ยินเช่นนี้ หลินชิงอวิ๋นก็วางใจ ประสานมือคารวะ “ท่านโปรดชี้แนะ!”
จากนั้นเขากับท่านหยวนจวินหลี่ก็ถอยห่างกันราวสิบจั้ง ก่อนยืนประจันหน้า หลินชิงอวิ๋นเตือนว่า “ท่าน ระวังแล้ว!”
กล่าวจบ หลินชิงอวิ๋นก็ใช้นิ้วมือเขียนบทกวีศึก《บทนำแสงดารา》กลางอากาศอย่างรวดเร็วด้วยลายมือหวัดแกมบรรจง
ในช่วงที่เป็นบัณฑิตเยาว์ บทกวีศึกที่เลือกใช้ได้มีไม่มากนัก 《บทนำแสงดารา》นับเป็นบทกวีศึกโจมตีระยะไกลที่ใช้งานได้ดีและมีอานุภาพไม่น้อย