ที่ว่าการอำเภออวิ๋นเฟิง ห้องหนังสือ
นายอำเภอหานเดินกลับไปยังโต๊ะทำงาน ก่อนหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก—
นั่นคือสำเนาทะเบียนประวัติของหลินชิงอวิ๋นตอนเข้าสอบระดับอำเภอ หลังการสอบ นางจงใจเก็บสำเนาไว้กับตัวหนึ่งฉบับ
บนกระดาษมีข้อมูลวันเกิด ภูมิลำเนา และชื่อบิดามารดาของหลินชิงอวิ๋นเขียนไว้
นางยื่นกระดาษให้ผู้เฒ่าเต๋าชิงเฉิน
ชิงเฉินรับมา กวาดตามองครู่หนึ่งแล้วหลับตา มือซ้ายประสานมุทรา นิ้วหัวแม่มือเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วไปมาระหว่างนิ้วทั้งสี่
ลมหายใจของเขาค่อย ๆ ยาวและสม่ำเสมอ กระทั่งอากาศทั่วห้องหนังสือยังคล้ายสั่นไหวตามจังหวะลมหายใจ
ผ่านไปครู่หนึ่ง ผู้เฒ่าเต๋าชิงเฉินก็ลืมตาขึ้น
สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนแปลงมากนัก
“เป็นอย่างไรบ้าง?” นายอำเภอหานถาม
ชิงเฉินเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนเอ่ยช้า ๆ ว่า “การเดินทางครั้งนี้คงไม่ราบรื่นนัก”
ใจของนายอำเภอหานพลันหนักอึ้ง
“จะมีอุปสรรค และมีอันตราย”
ชิงเฉินพูดช้ามาก ราวกับกำลังไตร่ตรองถ้อยคำ “แต่...คงไม่ถึงขั้นเป็นอันตรายถึงชีวิต”
“ไม่ถึงขั้นเป็นอันตรายถึงชีวิตหรือ?”
นายอำเภอหานขมวดคิ้ว “หมายความว่ามีโอกาสบาดเจ็บสาหัสหรือ?”
ผู้เฒ่าเต๋าชิงเฉินมองนาง ไม่ได้ปฏิเสธ จากนั้นก็ขมวดคิ้วและหลับตาลงอีกครั้ง เริ่มทำนายต่อ
แต่แล้วสีหน้าของเขาก็แปรเปลี่ยนฉับพลัน
“แปลก...เหมือนจะมีบางอย่าง...ขัดขวางไม่ให้ข้าทำนายลึกลงไป...”
สีหน้าของผู้เฒ่าเต๋าเคร่งขรึมอย่างยิ่ง เขาถึงกับใช้เล็บกรีดปลายนิ้วจนเลือดซึม แล้ววาดยันต์สีทองกลางอากาศด้วยโลหิต
ยันต์ส่องประกายวูบหนึ่งก่อนหายไป ทว่าชิงเฉินกลับหน้าซีดลงเล็กน้อย นิ้วมือที่ใช้ทำนายขยับเร็วขึ้นเรื่อย ๆ...