“ยังมีมากกว่านั้นอีก”
นายอำเภอหานหันไปทางชิงเฉิน แล้วกล่าวต่อว่า “เด็กคนนี้ไม่ได้เก่งแค่การแต่งบทกวีเท่านั้น”
การได้พบหยกดิบอย่างหลินชิงอวิ๋นในเขตปกครองของตน นับเป็นเรื่องที่หานอิงภาคภูมิใจที่สุดในช่วงนี้ รองจากการสอบได้จอหงวนในปีนั้น
เมื่อพบชิงเฉิน นางจึงอดใจไม่ไหว อยากแบ่งปันเรื่องนี้กับสหาย
“โอ้?” ชิงเฉินวางถ้วยชาลง “ที่หนึ่งของการสอบคนนี้ยังมีความสามารถด้านอื่นอีกหรือ?”
เมื่อเห็นเขาให้ความร่วมมือเอ่ยถาม หานอิงก็พึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง
“หลังงานเลี้ยงหงส์เยาว์จบลง ข้าก็คิดจะรับเขาเป็นศิษย์ จึงเรียกเขามาพูดคุยที่ห้องหนังสือ”
ชิงเฉินพยักหน้า เขารู้ว่าหานอิงทะนงตนเพียงใด ทว่าเมื่อพบอัจฉริยะเช่นนี้แล้ว หากไม่คิดรับเป็นศิษย์ต่างหากจึงจะแปลก
“ข้าเห็นเขาจ้องกระดานหมากในห้องหนังสืออยู่ตลอด จึงถามว่าเล่นหมากเป็นหรือไม่ เขาบอกว่าเคยเรียนมาบ้างจากอาจารย์ผู้สอนคนแรก”
“ข้าจึงคิดจะเล่นกับเขาสักกระดาน เพื่อดูแนวทางและฝีมือของเขา”
ชิงเฉินผู้เฒ่าหัวเราะออกมา “เจ้าผู้บรรลุวิถีหมากขั้นห้า กลับไปรังแกเด็ก... เดี๋ยวก่อน”
เขาอ้าปากค้าง เอ่ยอย่างไม่อยากเชื่อว่า “เจ้าอย่าบอกนะว่า...”
มุมปากนายอำเภอหานยกขึ้นเล็กน้อย สีหน้าราวกับจะบอกว่า ‘เจ้าคงเดาผลไม่ออก’ “ตอนนั้นข้าคิดจะต่อให้เขาสามหมาก แล้วออมมือให้บ้าง จะได้แพ้อย่างมีศักดิ์ศรี”
“แต่เขายืนกรานว่าจะสลับกันเดินก่อนหลัง สุดท้ายข้าจึงให้เขาถือหมากดำและเดินก่อน”
“แล้วเป็นอย่างไร?”
“แล้วข้าก็แพ้”
มือที่ถือถ้วยชาของชิงเฉินชะงักไป เขาจ้องนายอำเภอหานด้วยสายตาราวกับเพิ่งได้รู้จักอีกฝ่ายเป็นครั้งแรก