หลังจากอัปเกรด กระท่อมก็ขยายพื้นที่ขึ้นไม่น้อย มีหน้าต่าง มีประตู ผนังทำจากแผ่นไม้ประกอบกัน และยังมีหน้าต่างบานใหญ่ด้วย
หลังคามุงด้วยผ้าใบกันน้ำ ดูแข็งแรงดีเหมือนกัน
ผลักประตูไม้เข้าไป ภายในเป็นห้องเดี่ยวขนาดประมาณสิบกว่าตารางเมตร พื้นไม่ใช่ทรายอีกต่อไป แต่เป็นอิฐหินเรียบเสมอกัน
ซีจือถอนหายใจโล่งอก ไม่ต้องกังวลว่างูและแมงป่องจะมุดขึ้นมาจากใต้ดินตอนกลางคืนอีก
ที่พักพิง (เลเวล 2): ครอบคลุมพื้นที่รัศมี 5 เมตร วัสดุอัปเกรดเลเวลถัดไป: ไม้×100, อิฐหิน×50, กระจก×5, โฉนดที่ดิน×1
[ขอแสดงความยินดี ผู้เล่นที่พักพิงเลเวลอัปถึงเลเวล 2 ปลดล็อกฟังก์ชันการก่อสร้าง]
โต๊ะทำงาน: สามารถประดิษฐ์เครื่องมือต่างๆ ผ่านแปลนได้ ก่อสร้างต้องใช้ไม้ 10, อิฐหิน 5, โลหะบริสุทธิ์ 3
ห้องครัว: ไม้×20, อิฐหิน×10, ทราย×5
ห้องน้ำ: ไม้×15, อิฐหิน×8
โกดัง: ไม้×20, อิฐหิน×10, หินมิติ×5
แหะๆ ไม่เวิร์ก
สร้างไม่ได้สักอย่างเลย
เธอนำผ้าใบกันน้ำผืนเดียวที่เหลือปูตรงมุมด้านใน วางผ้าห่มนวมสองผืน เตียงง่ายๆ ก็เป็นอันเสร็จ
จุดตะเกียงน้ำมัน แสงสว่างทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาบ้าง ของสิ่งนี้เผาไหม้ต่อเนื่องได้ 72 ชั่วโมง เพียงพอใช้ไปก่อน
ในมือเธอยังเหลือไม้ 5 ท่อน ซีจือวางไว้ข้างเตียง ถ้าตอนกลางคืนหนาวจนทนไม่ไหวก็จะก่อไฟ
เนื้อตัวเต็มไปด้วยฝุ่นละเอียด เธอหยิบชุดวอร์มออกมาเปลี่ยน ล้วงของจากกางเกงยีนส์ออกมา——เมล็ดผักกาดขาวหนึ่งซอง เมล็ดแตงโมห้าเมล็ด ตอนแรกเธอตั้งใจจะปลูกไว้ในลานบ้านเล็กๆ
ซีจือนึกถึงดินสองก้อนที่เปิดได้ ก็หยิบออกมาจากเป้ ระบบแจ้งตำแหน่งการวาง จากนั้นโมเดลสามมิติของกระท่อมก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า กระท่อมและพื้นที่รัศมีห้าเมตรสามารถวางได้ทั้งหมด
ซีจือคิดอยู่ครู่หนึ่ง วางดินสองก้อนไว้ทางซ้ายของกระท่อม ด้านซ้ายมีหินรูปเห็ดที่ผุกร่อน มีช่วงเวลาหนึ่งที่แสงแดดส่องไม่ถึง
ไม่รู้เหมือนกันว่าในทะเลทรายที่อุณหภูมิสูงขนาดนี้ พืชจะรอดหรือไม่ ลองดูด้วยใจหวัง เธอจึงปลูกเมล็ดผักกาดขาวลงไป
ผักกาดขาว: เวลาเติบโต 24 ชั่วโมง ขาดน้ำ
ดินขั้นต้นมีผลลดระยะเวลาการเจริญเติบโตของพืช ยังต้องใช้เวลาอีกประมาณ 19 ชั่วโมงถึงจะโตเต็มที่ เธอหยิบสารอาหารเหลวขั้นต้นหนึ่งขวดเทลงไป ระยะห่างจากโตเต็มที่ก็เหลืออีก 15 กว่าชั่วโมง คาดว่าพรุ่งนี้บ่ายๆ จะได้กิน
เธอหยิบน้ำแร่หนึ่งขวด จิบหนึ่งอึก จากนั้นหันไปทางดิน: "พรวด——"
ได้ผลสองต่อ ทั้งดับกระหายและรดน้ำ
น้ำกระเซ็นเป็นละอองสเปรย์ลงบนดิน คำว่าขาดน้ำบนผักกาดขาวก็เปลี่ยนเป็นกำลังเติบโต
ดินอีกก้อนเธอใส่เมล็ดแตงโมหนึ่งเม็ด ข้อความแจ้ง: แตงโม: เวลาเติบโต 5 วัน จะปลูกหรือไม่?
ซีจือเปลี่ยนเป็นผักกาดขาว ห้าวันนานเกินไป เธอขอให้ชีวิตรอดก่อนดีกว่า
ท้องเริ่มหิว ซีจือลากหีบสมบัติเงินเข้ามา ข้างในบรรจุอาหารของเธอ: ซาลาเปา×1, ซาลาเปาไส้เนื้อ×8, ขนมปังครัวซองต์×2, ช็อกโกแลต×2, ขนมปังอัด×20, ข้าวปั้น×2, บะหมี่ซองรสผักกาดดอง×4, เนื้องู×2, น้ำแร่ 500 มล.×5, บวกน้ำอีกครึ่งขวด
น้ำค่อนข้างน้อยไปหน่อย อาหารตอนนี้พอมี แต่ทะเลทรายตอนกลางวันอุณหภูมิสูงทำให้เน่าเสียง่าย ส่วนใหญ่เก็บไว้ได้ไม่นาน เป้ก็ไม่มีฟังก์ชันถนอมอาหาร
คิดอยู่ครู่หนึ่ง ซีจือหยิบหินน้ำแข็งออกมาใส่ในหีบสมบัติเงิน อุณหภูมิในหีบลดลงอย่างรวดเร็ว ถึงขั้นมีแนวโน้มจะเกิดน้ำค้างแข็ง ชะลอความเร็วการเน่าเสียของอาหารได้ชั่วคราว
เธอหยิบข้าวปั้นที่เน่าเสียง่ายที่สุดออกมากินหนึ่งก้อน ซาลาเปาไส้เนื้อก็เน่าเสียง่าย แต่เนื้อให้พลังงานสูง เธอตั้งใจจะกินพรุ่งนี้เช้า จะได้รักษาพลังงานร่างกายให้อยู่ได้นานขึ้น
มองเนื้องูสดสองชิ้น ใช้มีดยาวหั่นเนื้องูเป็นเส้นขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือ ถอดครอบตะเกียงน้ำมันออก วางบนเปลวไฟของตะเกียงย่างเป็นเนื้องูแห้ง สะดวกต่อการเก็บ
ระหว่างย่างเนื้องู เธอหยิบการ์ดอัปเกรดไอเทมสองใบ ตอนแรกคิดจะอัปเกรดมีดยาวสักหน่อย การมีอาวุธดีๆ จะช่วยให้เธอเพิ่มอัตราการรอดชีวิตในโลกที่อันตรายนี้ แต่ระบบแจ้งว่าอาวุธไม่ใช่ไอเทม ใช้ไม่ได้
อย่างต่อไปก็คือเป้ เป้ต้องใช้หินมิติเฉพาะ
"ได้แต่รอให้มีไอเทมที่เหมาะสมค่อยอัปเกรดแล้วกัน"
ใครจะรู้ การ์ดหลุดจากปลายนิ้วเธอ ตกลงบนจอบ
[ติ๊ง ใช้การ์ดอัปเกรดไอเทมสำเร็จ กำลังอัปเกรด]
"!"
"!!!"
เวลาคนซวย ร้องไห้ได้จริงๆ เธอไม่เคยคิดจะอัปเกรดจอบเลย
แต่ใช้ไปแล้วจะมีอะไรทำได้ ได้แต่นั่งรอเงียบๆ
จอบถูกห่อด้วยแสงสีขาวลอยกลางอากาศ ผ่านไปประมาณห้านาที แสงสีขาวหายไป ระบบเตือนเธอว่าอัปเกรดเสร็จสิ้น
[จอบ (พิเศษ): แผ่นดินไม่เคยทำให้คนขยันผิดหวัง ที่ดินใดๆ ที่ถูกจอบนี้พรวนดินจะกลายเป็นที่ดินที่เหมาะสมต่อการเพาะปลูก สู้ตาย ชาวนา!]
ซีจือเห็นคำอธิบายแล้วตาโตเป็นประกาย เธออยู่ในทะเลทราย มีพื้นที่กว้างใหญ่ไพศาลให้เธอถางป่าได้ โดยไม่ต้องตัดต้นไม้ เอาหินออก หรือพรวนดิน
แม้ตอนนี้ฟ้าจะมืดแล้ว เธอก็แทบอดใจรอไม่ไหวที่จะลองพลังของจอบใหม่
นอกที่พักพิงห้าเมตรเป็นพื้นที่ปลอดภัย เธอจุดตะเกียงน้ำมันอีกดวงออกไปข้างนอก ขุดดินขนาด 1×1 ตารางตรงข้างหน้าต่าง
[ที่ดินกันดาร: สามารถเพาะปลูกได้ ไม่รับประกันการรอด]
เอ่อ...
จู่ๆ ซีจือก็รู้สึกขนลุกซู่ เธอเงยหน้ามองความมืด มีเงาดำหลายเงาไหวอยู่รอบๆ หัวใจเธอเต้นโครมคราม รีบหันหลังเดินกลับกระท่อม
พวกนั้นคืออะไร?
มอนสเตอร์หรือเปล่า?
เธอรู้สึกไม่ค่อยปลอดภัย จึงสวมชุดเกราะเงิน (หายาก) ขึ้น ชุดเป็นสีเงินขาว นุ่มแนบเนื้อ สวมใส่สบายมาก
เธอถือมีดยาวยืนอยู่หลังประตู ถ้ามีอะไรพังประตูเข้ามา เธอจะฟันมันตายด้วยดาบเดียว
รออยู่พักใหญ่ เสียงภายนอกเงียบลง เธอถึงได้เชื่อสนิทว่าระบบพูดว่าที่พักพิงปลอดภัย
ยังมีการ์ดอัปเกรดไอเทมอีกใบ เธอตัดสินใจใช้กับจอบอีกครั้ง
[จอบ (พิเศษ): แผ่นดินไม่เคยทำให้คนขยันผิดหวัง ที่ดินใดๆ ที่ถูกจอบนี้พรวนดินจะกลายเป็นพื้นที่การเกษตรเลเวล 1 เหมาะสมต่อการเพาะปลูก เพิ่มอัตราการรอดของพืชผล เพิ่มผลผลิตของพืชผล]
การเปลี่ยนแปลงนี้ซีจือพอใจมาก พรุ่งนี้เช้าลองดูผล
พอมีที่ดินเพียงพอ เธอหยิบเมล็ดผักกาดขาวและเมล็ดแตงโมที่เหลือออกมา หยิบน้ำครึ่งขวดจิบหนึ่งอึก ข้างในคงเหลืออีกประมาณ 20 มล. เอาเมล็ดแช่ไว้
พรุ่งนี้ถางที่ดินได้แล้วก็ปลูก
อุณหภูมิยามค่ำคืนเริ่มลดลง เธอใส่เสื้อผ้าสองชั้นก็ยังรู้สึกหนาว หดตัวเข้าไปในผ้าห่ม
ร่างกายเหนื่อยมาก แต่นอนไม่หลับ เปิดช่องแชทแอบอ่านเงียบๆ
มุมซ้ายบนของช่องแชทมีตัวเลขแสดงจำนวนคน 99898/100000 ตายไปกว่าร้อยคนแล้วจริงๆ
อัตราการตายช่วงคุ้มครองมือใหม่สูงขนาดนี้เลยหรือ?
เธอก็ดวงซวยพอแล้ว ไม่คิดว่าจะมีคนซวยกว่าเธออีก ไม่รู้พวกเขาตายกันยังไง
"ทุกคน ที่พักพิงของฉันอัปเกรดแล้ว หลังจากอัปเกรดที่พักพิงใหญ่ขึ้นเยอะเลย รู้สึกปลอดภัยมาก"
"โอ๊ยยยยยย มีอะไรกำลังข่วนประตูฉัน อ๊ากกก เป็นหมาป่า ช่วยด้วย!"
"มีหมาป่าได้ไง เพื่อนข้างบนเกิดอะไรขึ้น?"
"หมาป่าไปแล้ว มันไม่กล้าเข้าที่พักพิง"
"ทุกคน สนับสนุนให้ออกไปเดินข้างนอกบ่อยๆ นะ ในป่ามีทรัพยากรเยอะ นอกจากหีบสมบัติแล้วยังมีผลไม้ นี่คือของที่ฉันได้วันนี้ รูปพีช jpg"
"โชคดีจัง ให้ลูกพีชสักลูกชิมหน่อย"
"+1"
"ให้ลูกพีชหน่อยสิ จะให้ดูซิกแพ็ก"
"ข้างบนนะ แชทส่วนตัวแล้วนะ"