นกแก้วสีเขียวตัวหนึ่งซึ่งมีขนาดใหญ่กว่านกตัวอื่นเล็กน้อยเกาะอยู่บนต้นทูฮั่วไม่ไกลจากเธอ มันน่าจะเป็นหัวหน้าฝูงของนกแก้วเหล่านี้
ซีจือรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ การที่เธอฆ่าเหยี่ยวก็แค่เห็นว่าพวกมันเลเวลสูงและให้ EXP เยอะ และเธอก็ไม่อยากเป็นศัตรูกับนกแก้วนับหมื่นตัว
อย่างไรก็ตาม เธอก็ถือว่าได้ช่วยนกแก้วพวกนี้ การได้รับคำขอบคุณจึงสมควรแล้ว
ส่วนเรื่องที่ราชานกแก้วเลเวล 8 พูดได้นั้น เธอไม่แปลกใจเลยแม้แต่น้อย
“ไม่ต้องขอบคุณหรอก พวกเจ้ามาจากที่ไหนหรือ”
“พวกเรามาจากที่ราบสุริยคราสทางตอนใต้ พวกเอลฟ์ในป่าธรรมชาติและเผ่าก็อบลินแห่งรูเซอแลนทำสงครามกัน พวกเราเลยต้องอพยพขึ้นเหนือ”
ราชานกแก้วเกาะลงบนต้นหญ้าน้ำที่อยู่ไม่ไกลจากเธอ พลางดื่มน้ำไปด้วยและตอบคำถามไปด้วย ซีจือเคยเดาไว้ก่อนแล้วว่าโลกนี้มีเผ่าพันธุ์ทรงภูมิปัญญาอื่นอีก ตอนนี้ได้ยินกับหูก็ยังรู้สึกตื่นตะลึง โดยเฉพาะอย่างยิ่งสองเผ่าพันธุ์ที่เธอเคยเห็นแต่ในนิยาย
ที่แท้ก็มีเอลฟ์อยู่จริง ๆ ด้วย
เธอหยิบสตรอว์เบอร์รีกับผลหลัวหลัวออกมาสองสามผลเชิญราชานกแก้วกิน “ที่ราบสุริยคราสนี่ห่างจากที่นี่แค่ไหน และป่าธรรมชาติกับรูเซอแลนเป็นสถานที่แบบไหนหรือ”
“ไกลมาก พวกเราบินมาครึ่งเดือนถึงได้มาถึงที่นี่ ท่านลอร์ด เหตุใดท่านจึงเลือกสร้างอาณาเขตในทะเลทรายนิรันดร์ ที่นี่ไม่มีอะไรเลยนะ”
นกแก้วพวกมันบินได้วันละเป็นหมื่นกิโลเมตร ขนาดแหล่งน้ำตรงนี้พวกมันยังต้องบินตั้งวันหนึ่งกับอีกคืนหนึ่งถึงได้เจอ ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนถึงจะบินออกจากทะเลทรายแห่งนี้ไปได้
ราชานกแก้วกินสตรอว์เบอร์รีแล้วตาเป็นประกาย มันไม่เคยกินผลไม้ที่อร่อยแบบนี้มาก่อน