การเอาตัวรอดของทุกคน: ฉันเป็นเจ้าของฟาร์มในทะเลทราย

ตอนที่ 41 ยั่วโมโหเจ้าของถิ่น

6 นาที· 1.3K คำ

เฟิ่นเฟิ่นย่อมตอบคำถามนางไม่ได้ ได้แต่เลียมือนาง

ซีจือถอนหายใจ วางมันไว้ข้าง ๆ แล้วเริ่มไถช่องแชท ดูว่าคนอื่นรู้เรื่องพายุเฮอร์ริเคนหรือไม่

ตอนนี้ในช่องแชทมีผู้เล่นเหลือเพียง 34,821 คน จากตอนแรก 100,000 คน ตายไปแล้วกว่า 60,000 คน และยอดคนตายก็เพิ่มขึ้นทุกวัน สุดท้ายเขตนี้จะเหลือแค่ไม่กี่คนงั้นหรือ

ในช่อง ยังคงมีข้อความมากมาย ทั้งแลกเปลี่ยนทรัพยากร เม้าท์มอยหาเรื่อง ตามหาคน ไม่มีใครพูดถึงพายุเฮอร์ริเคน และไม่มีใครพูดถึงสงคราม

เป็นเพราะเขตเซิร์ฟเวอร์นี้ไม่มีผู้เล่นอยู่ในที่ราบสุริยคราส ป่าธรรมชาติ และรูเซอแลน หรือทั้งเซิร์ฟเวอร์ไม่มีเลยกันแน่

แต่พายุเฮอร์ริเคนครั้งนี้ไม่มีทางส่งผลกับนางเพียงคนเดียว

ต้องเตรียมตัวแต่เนิ่น ๆ

ซีจือโพสต์ข้อความทั้งในกรุ๊ป 'อยู่ต่อไปด้วยกัน' และในช่องแชท: "รับซื้อหินรูน รับข้อมูลเกี่ยวกับหินรูน ทักแชทส่วนตัว"

ลูกอมสายรุ้ง: "หินรูนคืออะไร"

เจี้ยนโข่วชิง: "กั๋วฝูจ้านหลังกับแฟมิลี่ก็รับซื้ออยู่ ข้าเดาว่าเป็นวัสดุอัปเกรดที่พักพิง"

ใต้หล้าที่สอง: "แต่ข้าดูเงื่อนไขอัปเกรดที่พักพิงเลเวล 4 มีแค่แท่นบูชาที่พักพิงที่ไม่คุ้นนะ ไม่เห็นบอกต้องใช้หินรูน มีใครรู้ไหมว่าแท่นบูชาที่พักพิงคืออะไร"

ความเงียบค่าทอง: "โย่ว ๆ ไอ้เอ้อร์โกว เจ้าอัปเลเวล 3 ได้ยังไง ไปเอาโฉนดที่ดินมาจากไหน"

ใต้หล้าที่สอง: "ฮึ ๆ พี่ข้าให้"

ร่มแดงก้านขาว: "พี่ชายเจ้าคือใคร"

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป