ซีจือเอื้อมมือไปหาหนามผี ตั้งใจจะถอนมันทิ้ง
หนามผียืดเถาวัลย์เล็ก ๆ มารัดพันนิ้วของเธอ ปลายเถาอังเบียดเสียดกับหลังมือเธออย่างเบามือ
ซีจือนิ่งไป
นี่คือสัญชาตญาณหรือมีจิตสำนึกกันแน่ ถ้าเป็นอย่างหลังล่ะก็ อันตรายไม่เบา ไม่รู้ว่าจะฝึกให้เชื่องได้ไหม
“แกฟังที่ฉันพูดรู้เรื่องไหม”
หนามผีไม่มีปฏิกิริยา ได้แต่เอาถูมือเธอซ้ำ ๆ ซีจือบีบเถามันไว้ ยังไม่ลงมือ นานทีเดียวก่อนตัดสินใจราวกับเด็ดเดี่ยว ขุดหนามผีทั้งรากขึ้นมา ปลูกลงตรงขอบรั้ว
ตอนนี้หนามผียังเลเวล 0 สู้เธอไม่ได้เลย เก็บไว้สังเกตดูก่อน
ถ้ากล้าทำร้ายเธอ ก็จัดการซะ
ถ้าไม่ ก็เลี้ยงไว้จัดการมอนสเตอร์ เป็นแนวป้องกัน
หนามผีดูไม่ชอบอากาศร้อนจัดเท่าไร เกาะรั้วซึมเซา ซีจือโยนเนื้อให้มันก้อนหนึ่ง มันถึงดีขึ้นหน่อย
“ไม่ตายก็พอ”
ต้นทูฮั่วที่ปลูกล้อมรั้วอยู่ตอนนี้สูงถึงเอวเธอแล้ว ฮั่วฮั่วหลิวกับหลิวแดงสูงถึงเข่า ราวกับเส้นไหมเขียวล้อมอาณาเขต ซีจือนึกภาพแผ่นทรายเหลืองนี้ถูกเธอเปลี่ยนเป็นสีเขียวทั้งหมด ก็เผลอยิ้มออกมา
ไม่แน่เธออาจทำได้จริง ๆ
เอาผ้าเช็ดคราบเลือดบนตัวเฟิ่นเฟิ่น เจ้าตัวเล็กบาดเจ็บนอนขดในรังแมว ซีจือคั้นน้ำซาจี๋ 10 ถ้วยขึ้นขาย ที่เหลือให้หุ่นเหล็กทำต่อ
ข้อความส่วนตัวพุ่ง 99+ เหมือนเดิม เธอเปิดดู ล้วนแต่หาทางขอแลกโฉนดที่ดิน แต่ไม่มีใครเอาหัวใจจักรกลมาให้ ใช้อาหาร วัสดุพื้นฐาน แบบแปลน เธอก็ไม่ถูกใจ
หลี่ฝูหมิง: “เสี่ยวซี ไม่ล้อเล่นนะ ขายโฉนดที่ดินถูก ๆ เถอะ กระดูกแก่ ๆ อย่างฉันจะโดนเกมเฮงซวยนี้เล่นตายอยู่แล้ว”