นี่มันอยู่บนหลังเต่ายักษ์นะ มีกี่คนที่อยากเข้าใกล้ก็ยังไม่มีโอกาส แล้วจะขึ้นไปได้ยังไง ถึงแค่ได้ยืน ก็ถือว่าเป็นพวกเดียวกันไปแล้ว
"ได้..." เธอรีบพยักหน้า ยื่นมือออกไป กลัวหลินเฟิงจะเปลี่ยนใจ
หลินเฟิงดึงพวกเธอขึ้นมาทั้งหมด "พวกคุณขึ้นไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันให้ซูหว่านเอาอาหารไปให้"
สวีหร่านและพวกเดินขึ้นบันไดไปบนดาดฟ้า ที่นี่วางคันธนูอยู่บ้าง ดาดฟ้าไม่ใหญ่นัก แค่ 10 ตารางเมตร จากตรงนี้มองเห็นภาพรวมของจุดพักชั่วคราวทั้งหมด กองไฟ รถ ผู้คน ล้วนเก็บมาไว้ในสายตาหมด
"พวกเรา... ขึ้นมาจริงๆ เหรอ?" สวีเจาถามเสียงเบา
"ขึ้นมาจริงๆ"
พวกเธอเงียบลงพร้อมกัน มองหน้ากัน แล้วหัวเราะออกมาพร้อมๆ กัน ความรู้สึกปลอดภัยที่ผุดขึ้นจากใจมันพรั่งพรูออกมาเอง ช่วงไม่กี่วันมานี้คนตายเยอะเกินไปแล้ว
ตอนนี้ในที่สุดก็มีความรู้สึกมั่นคงว่ามีที่พักพิง มันจริงใจกว่าคำพูดใดๆ
ข้างกองไฟ หมีเสวี่ยใช้กิ่งไม้เขี่ยขี้เถ้าจนแหลกหมดแล้ว
"เห็นไหม? ห้าคนนะ ขึ้นไปอีกห้าคน บนดาดฟ้าของเขายืนกันห้าคนแล้ว รวมกับซูหว่านก่อนหน้านี้ สิบเอ็ดคนแล้ว"
โม่ชิงหลวนพูดด้วยน้ำเสียงเนิบๆ ว่า "หมีเสวี่ย!"
"อะไร?"
"เธอร้อนใจแล้ว!"
หมีเสวี่ย "..."
หมีเสวี่ยแตกว่าเลย "พี่ชิงหลวน ถ้าพี่เป็นแบบนี้อีก ฉันจะไม่นั่งด้วยแล้ว!"
"แล้วเธอจะไปนั่งไหน?"
หมีเสวี่ยกวาดตามองไปรอบๆ ล้วนแต่เป็นผู้รอดชีวิตที่อ่อนล้าและหน้าตาแปลก ไม่มีใครที่สนิทถึงขั้นทะเลาะเล่นได้แบบโม่ชิงหลวนเลยสักคน สุดท้ายเธอแค่ฮึดฮัด หันหลังให้โม่ชิงหลวน