หลินเฟิงส่ายหัวด้วยความจนใจ พิงตัวลงข้างเสี่ยวเสวียนนั่งลง แค่ 8 ชั่วโมงเท่านั้น ถ้าเสี่ยวเสวียนตัวใหญ่ขึ้นได้อีกหนึ่งรอบ ก็ถือว่าคุ้มค่ามากแล้ว
ถึงตอนนั้นเพิ่มห้องอีกสักสองสามห้อง รับสาวสวยเพิ่มอีกสักสองคน คงจะมีความสุขไม่น้อยเลยกระมัง
กำลังคิดอยู่ ก็เห็นเงาร่างหนึ่งเดินมุ่งหน้ามาทางนี้
ฝีเท้ามีความลังเลเล็กน้อย เหมือนกำลังทำใจอยู่ซ้ำ ๆ เสื้อผ้าของเธอเปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝน เสื้อยืดแนบชิดติดผิวหนัง โค้งเรียวลื่นไหลเป็นเส้นสาย
นี่มัน...
หลินเฟิงตาลายกับภาพที่อัดแน่นไปด้วยพลังดึงดูดนั้น
เขาจำได้แล้ว หญิงสาวร่างสูงโปร่งคนเมื่อกลางวัน รูปร่างนางแบบ ยืนเด่นกลางฝูงชน ชื่ออะไรนะ ซู...หว่าน? ใช่แล้ว ซูหว่าน
เธอเดินมาหยุดตรงหน้าหลินเฟิง นิ้วมือบิดชายเสื้อ ท่าทางเขินอาย เป็นกลเม็ดที่เธอใช้จนชิน ผู้ชายมักตกหลุมพรางนี้
แน่นอนว่าหลินเฟิงก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น
เพียงแต่หลินเฟิงไม่ได้พูดอะไร มองเธออย่างเปิดเผย จากเรียวขายาว ถึงสัดส่วนเอวสะโพกที่เห็นแล้วตาลาย ไปจนถึงใบหน้าที่ดูน่าสงสารน่าเอ็นดู
“ท่านหลินเฟิง ฉัน...”
เธอจงใจหยุดไปชั่วขณะ
ทันใดนั้น
โครกคราก...
หน้าเธอแดงตั้งแต่คอขึ้นไปถึงปลายหู อยากจะหาช่องดินมุดหนีไปให้รู้แล้วรู้รอด
มุมปากของหลินเฟิงยกยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ความหิวในท้องบีบบังคับให้เธอตัดสินใจเด็ดขาด “ฉันอยากอยู่ข้างกายคุณ...”
“คุณให้ฉันกินอิ่มได้ไหม?”