คนมีแล้ว แต่ตอนนี้ยังขาดเครื่องมือขุดแร่ ตัวเองนี่รีบร้อนจริง ๆ อะไรก็นึกไม่ออกเลย
ที่หลินเฟิงรีบร้อนขนาดนี้ สาเหตุหลักคือเขาคิดว่าพรุ่งนี้ขบวนรถต้องออกเดินทางแน่ หมอกเทาไม่เคยรอใคร และความเร็วในการเติบโตของเสี่ยวเสวียนจากการกลืนกินแร่ก็สูงกว่าการกินดินหลายเท่าอย่างเห็นได้ชัด
ตอนนี้เสี่ยวเสวียนหลับไปแล้ว แร่ก็วางเด่นอยู่ตรงนั้น ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ขุดเอาไป ให้มันกินระหว่างทางไปด้วย จะไม่ได้ประโยชน์สองต่อหรือ
หลินเฟิงเจอกัวอี้ตอนที่เขากำลังนั่งยอง ๆ อยู่บนรถบัสของตัวเอง มือทั้งสองกดลงบนตัวรถ ฝ่ามือเปล่งแสงสีฟ้าออกมา กำลังดัดแปลงตัวรถอยู่ พี่น้องของเขาหลายคนยืนถือไฟฉายอยู่ข้าง ๆ คอยส่งชิ้นส่วนให้ งานยุ่งจนแทบไม่มีเวลาหยุดพัก
“พี่กัว!”
กัวอี้ยุ่งอยู่กับงานในมือ ไม่หันกลับมามอง “เรื่องอะไร?”
“สัตว์ควบคุมของผมน่ะ มันเจอเหมืองแร่ที่นี่ อยู่ใต้หน้าผา ผมอยากจ้างคนมาขุดแร่ แต่ไม่มีเครื่องมือ อยากขอให้คุณช่วยทำพลั่วและเสียมสักชุด”
“เหมืองแร่? พาไปดูหน่อย” กัวอี้ได้ยินดังนั้นก็หยุดงานในมือทันที
ทั้งสองคนเดินตามกันมาที่หน้าผา เสี่ยวเสวียนยังนอนหมอบอยู่ตรงนั้น ข้าง ๆ มีแร่ก้อนเล็กก้อนใหญ่กระจัดกระจาย
กัวอี้ย่อตัวลง หยิบเศษหินก้อนหนึ่งขึ้นมา พลิกไปพลิกมาดู ยิ่งดูก็ยิ่งดีใจ ฝ่ามือเปล่งแสงสีฟ้าจาง ๆ ขึ้นมา ไม่กี่วินาที โลหะก้อนเล็ก ๆ ก็ถูกแยกออกมาจากแร่ ตัวแร่เมื่อสูญเสียส่วนประกอบโลหะไปก็กลายเป็นทรายละเอียดกองหนึ่ง
กัวอี้จ้องมองโลหะก้อนนี้ ตาเป็นประกาย “แร่เหล็ก ความบริสุทธิ์ไม่ต่ำ ปริมาณเหล็กอย่างน้อยประมาณ 70 เปอร์เซ็นต์”