เสี่ยวฉิงเดินวนรอบเตา ยื่นมือไปลูบผิวเรียบลื่นของเคาน์เตอร์ ดวงตาเป็นประกายราวกับเต็มไปด้วยดวงดาว
"ท่านนี่เก่งจริง ๆ!"
"พอเถอะ ไม่ต้องประจบ เร็วเข้า พวกเธอช่วยกันจัดของให้เรียบร้อย แล้วไปจัดการเนื้อปลากับวัตถุดิบ ฉันจะออกไปแลกเตาแก๊สกับถังแก๊สกลับมา อย่าเพิ่งไปไหน รอฉันกลับมาก่อน"
สาว ๆ พยักหน้าแล้วเริ่มลงมือทำงานอย่างขะมักเขม้น
หลินเฟิงกระโดดลงจากหลังเสี่ยวเสวียน แล้วเดินตรงไปยังขบวนรถ
ข้างรถบัสคันหนึ่ง กัวอี้กำลังกำกับดูแลคนเป็นสิบกว่ารื้อถอนรถบรรทุกใหญ่ รถคันนี้ถูกชำแหละจนแทบไม่เหลือชิ้นดี ตัวตู้ถูกถอดลง เครื่องยนต์ถูกยกออกมาและค่อย ๆ วางลงบนพื้นอย่างระมัดระวัง แชสซีส์ของรถบรรทุกเปลือยเปล่า รถทั้งคันถูกแยกชิ้นส่วนเป็นกองพะเนิน
"พี่กัว! นี่ทำอะไรน่ะ?"
กัวอี้หันกลับมาเห็นเป็นหลินเฟิง จึงเอาผ้าเช็ดเหงื่อที่หน้าผากแล้วยิ้มกว้างพูดว่า "หลินเฟิงนี่เอง มาได้ไงเนี่ย?"
"ว่าง ๆ ก็แวะมาเดินดูเฉย ๆ แถมมาแลกของด้วย พวกพี่นี่ทำอะไรกัน ถึงได้รื้อซะยับขนาดนี้?"
"วัสดุไม่พอสำหรับปรับเปลี่ยน" กัวอี้ถอนหายใจ แล้วชี้ไปที่รถบัสคันนั้น "รถบัสทั้งเจ็ดคันต้องดัดแปลงหมด แต่ไม่มีวัสดุ ก็เลยต้องรื้อของที่มีอยู่แล้วนี่แหละ"
"เครื่องยนต์ของเจ้าพวกรถบรรทุกพวกนี้แรงม้าเยอะ ถ้าเอาไปดัดแปลงใส่รถบัส จะช่วยเพิ่มกำลังได้ไม่น้อย"
เขามองดูเต่ายักษ์ของหลินเฟิงอีกครั้ง แล้วยิ้มแห้ง ๆ
"อิจฉาทักษะบังคับสัตว์ของนายจริง ๆ ตอนนี้ขนาดบ้านยังมีอาศัยแล้ว พวกเรายังต้องอัดกันอยู่ในรถบัส"
"ฮี่ ๆ... โชคดีหน่อยน่ะ..." หลินเฟิงหัวเราะ "งั้นพี่ก็ยุ่งก่อนนะ ผมจะไปหาพี่หลิงแล้ว"
หลินเฟิงหมุนตัวเดินไปทางรถขนส่งสิ่งของจำเป็น