“ทุกคนระวัง! ขบวนรถออกเดินทางทันที หมอกเทายังมีเวลาอีก 15 ชั่วโมง ทุกคนรีบขึ้นรถ ขบวนรถกำลังจะเร่งความเร็วเต็มที่……”
เสียงจากลำโพงไม่ดังวนซ้ำหลายรอบเหมือนปกติ แต่ตะโกนเร่งครั้งเดียว เสียงยังไม่ทันจบ รถบ้านเกราะคันหน้าสุดก็กระแทกคันเร่ง ตัวรถพุ่งพรวดไปข้างหน้า ท่อไอเสียพ่นควันดำพลุ่ง อึดใจเดียวก็ทะยานออกจากจุดพักชั่วคราว
ต่อจากนั้น รถออฟโรดดัดแปลงสองสามคันก็สตาร์ทติดเครื่องกันทีละคัน ล้อบดกรวดหิน โดยไม่หันกลับมามอง
คนที่ตอบสนองช้าถูกการออกตัวกะทันหันนี่ทำให้ตกใจ ยืนนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะวิ่งขึ้นรถของตัวเองอย่างบ้าคลั่ง
“เร็วเข้า! ขบวนรถออกแล้ว!”
“อย่าเก็บแล้ว รีบขึ้นรถ…”
“รอฉันด้วย ฉันยังไม่ขึ้นนะ!”
คนที่ตอบสนองเร็วกระโดดขึ้นรถไปตั้งนานแล้ว ส่วนคนที่ตอบสนองช้ายังเก็บข้าวของ หม้อถ้วยกระทะชามกระจายเกลื่อนพื้น แต่พวกเขาไม่ทันเก็บแล้ว โยนทิ้งไว้ตรงนั้นแล้ววิ่งหนีทันที
มีคนเสียดายของ ยังมัวเก็บอยู่ แต่ไม่มีใครรอ
รถบ้านเกราะไปไกลหลายร้อยเมตรแล้ว
หลินเฟิงที่อยู่ชั้นบนก็ได้ยินเสียงลำโพงจากขบวนรถ แต่ก็ยังไม่หยุดการกระทำ เขาก้มมองลงไปเห็นเสี่ยวรุ่ยทั้งตัวอ่อนปวกเปียกเหมือนเนยละลาย นอนขดอยู่บนเบาะ อ้าปากหอบหายใจแรง
“เสี่ยวเสวียน ไป! ตามรถคันหน้าไป”
หลินเฟิงส่งจิตไปยังสมองของเสี่ยวเสวียน เต่ายักษ์ลุกขึ้นยืน ปีนออกจากหลุมดิน ขาทั้งสี่ที่แข็งแกร่งก้าวฉับไวราวกับติดปีก ทันทีที่เริ่มออกวิ่งก็แซงรถยนต์ส่วนตัวสองสามคันที่เพิ่งสตาร์ทเครื่องเมื่อครู่ไปในพริบตา