ชายคนนั้นได้คำตอบที่ชัดเจน มือกำแน่นโดยไม่รู้ตัว ในเมื่อผู้ปลุกพลังยอมง่ายขนาดนี้ งั้น... ขอมากกว่านี้ได้ไหม? เขาคิดถึงจุดประสงค์สุดท้ายที่มา นั่นคือปลากลายพันธุ์ที่เพิ่มพลังได้
"แล้วปลาพวกนั้นล่ะ? เราตายไปตั้งหลายคน เนื้อปลานี่ต้องแบ่งให้พวกเรานะ ไม่งั้น..."
"ใช่ แบ่งให้พวกเรา!" มีคนรีบเสริมขึ้นมา
"ไม่งั้นพวกเราไม่ยอม!"
"ไม่ยอม ไม่ยอม!!!"
บรรยากาศคุกรุ่นขึ้นอีกครั้ง
มุมปากของหลินเฟิงยกขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่ขำที่คนพวกนี้โลภ แต่ขำที่พวกมันโง่ พวกมันรู้ไหมว่ากำลังพูดกับใคร รู้ไหมว่าใครพาพวกมันมาจนถึงตอนนี้
ในที่สุด มือของหวังเลี่ยก็ขยับ
เขายกมือขึ้น สายฟ้าแลบแปลบปลาบบนฝ่ามือ จากนั้นก็สะบัดมือแรงหนึ่ง สายฟ้าฟาดลงแม่น้ำ
ตูม...
น้ำแตกกระจาย ละอองน้ำกระเซ็น
ฝูงชนผงะถอยหลังไปหลายก้าว
"อยากได้ปลา? ลงไปจับในน้ำเอง"
สายตาเขากวาดมองทุกคนตรงหน้า คมเหมือนมีด
"ใครกล้ายื่นมือเข้ามา ฉันจะดูว่ากระดูกพวกแกแข็ง หรือสายฟ้าฉันเร็วกว่ากัน"
"ไสหัวไป!!!"
ไม่มีใครกล้าปริปากอีก
พวกที่โวยวายได้ที่เมื่อกี้ ต่างห่อคอถอยหลัง ไม่กล้าสบตาหวังเลี่ย
ฝูงชนสลายตัวอย่างรวดเร็ว
พวกเขาเดินเร็วมาก เก็บถังน้ำและกะละมังที่เกลื่อนพื้น แล้วก้มหน้ากลับรถตัวเอง