“ไอ้หมอนี่...” เฉินหมิ่นพูดขึ้นก่อนใคร น้ำเสียงเจืออารมณ์ที่บอกไม่ถูก
“เต่าน้อยของมัน ทำไมโตขึ้นได้ขนาดนี้ในพริบตา”
ไม่มีใครตอบนาง
เพราะไม่มีใครรู้คำตอบ พลังของผู้ปลุกพลังนั้นประหลาดนัก ใครจะคิดว่าหลินเฟิง ผู้บังคับสัตว์ซึ่งไร้ประโยชน์ จะแข็งแกร่งได้ถึงเพียงนี้
เต่าตัวนั้นใคร ๆ ก็เคยเห็น มันเป็นแค่สิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ตัวเท่าฝ่ามือ สีเทาหม่น ขดอยู่ในกระดองทั้งวัน ไม่นึกว่าจะแกร่งขึ้นมาได้ขนาดนี้
ดูตอนนี้สิ!
กระดองของมันวัดด้วยสายตาอย่างน้อยก็ยาวกว่าสองเมตร ยืนขึ้นก็สูงกว่าคน ขาทั้งสี่หนาราวเสา วิ่งฉับไวเหมือนม้า กรงเล็บคมปลาบ และหัวที่ดุดัน นึกภาพได้เลยว่า พลังต่อสู้ของเต่าตัวนี้ไม่ธรรมดาแน่
นี่มันสัตว์ประหลาดอะไรกัน?
“วิวัฒนาการแล้ว” หวังเลี่ยเอ่ยเสียงหม่น “อย่างน้อยเป็นสัตว์บังคับเลเวล 2...”
“เลเวล 2? นั่นก็เท่ากับหัวหน้าหน่วยเลยนะ...” เจียงเซิงอุทานด้วยความเหลือเชื่อ มีอีกคำที่เขาไม่กล้าพูด นั่นคือหวังเลี่ยหัวหน้าหน่วยก็เพิ่งเลเวล 2 ต่อให้เป็นหัวหน้า ตอนนี้อาจสู้สัตว์บังคับของหลินเฟิงไม่ได้ก็ได้
“ข้าเคยบอกแล้ว คนนั้นเก็บไว้ไม่ได้หรอก ตั้งแต่แรกก็ไม่ควรให้อยู่ในทีมแกนกลาง...” สีหน้าต่งอวี่พลันแย่ลงทันที
เหตุผลง่ายนิดเดียว เมื่อวานนางเพิ่งแย่งผู้หญิงมาจากหลินเฟิงสองคน ตอนนี้สองคนนั้นก็อยู่ในรถบัสของนาง ปรนนิบัตินางมาทั้งบ่าย
ตอนนี้หลินเฟิงแข็งแกร่งถึงขั้นนี้ ถ้าเขากลับเข้าทีมแกนกลาง ผู้หญิงสองคนนั้นจะคิดยังไง?