เงียบเกินไปแล้ว เมืองเล็ก ๆ แห่งนี้เงียบจนผิดสังเกต...
เดิมทีคิดจะรอให้ฟ้าสว่างเต็มที่ แล้วพาเสี่ยวเสวียนเข้าไปค้นหาของในเมือง ตอนนี้เสี่ยวเสวียนต่างจากเดิมมากแล้ว เต่าดำเลเวล 2 ค่าสเตตัสทุกอย่างสูงกว่าตัวเองเป็นสิบเท่า แถมมีวิชาควบคุมดิน ต่อให้เจออันตรายก็คงไม่เสียหายหนักหนา
แต่ตอนนี้ยืนอยู่หน้าเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ จู่ ๆ หลินเฟิงก็รู้สึกว่า ระวังตัวไว้หน่อยไม่ใช่เรื่องเสียหาย
"ช่างเถอะ รอดูสถานการณ์ก่อนแล้วกัน"
หลินเฟิงคิดว่าจะยังไม่เข้าไปก่อน รอให้ผู้ปลุกพลังคนอื่นในขบวนรถลงมือแล้วค่อยว่ากัน ยังไงเขาก็ไม่ได้ไปตายคนเดียว ข้างหน้ายังมีหวังเลี่ยกับพวกคอยดักอยู่ ขอแค่เก็บเกี่ยวตามหลังก็พอ
ไม่จำเป็นต้องอวดเก่ง
กินอะไรก่อน หลินเฟิงเดินมาหาเสี่ยวเสวียน มันกำลังนอนหมอบอยู่กับพื้น ใช้ขาหน้าคุ้ยหลุมตื้น ๆ แล้วก้มหน้าลง อ้าปาก แกรก ๆ แทะดินอย่างเอร็ดอร่อย
หลินเฟิงมองแล้วหนังตากระตุก
"นี่แกแดกดินจริง ๆ เหรอ?"
เสี่ยวเสวียนไม่แม้แต่จะเงยหน้า แทะดินต่อ เศษดินปลิวว่อน เหมือนรถขุดคันหนึ่ง
หลินเฟิงนึกถึงความสามารถของเสี่ยวเสวียน "แดกดิน"— สามารถกลืนกินแร่ธาตุและดินเพื่อให้ได้สิ่งที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิต และขยายขนาดร่างกาย
เออว่ะ แดกดินก็แดกดิน ยังไงก็ฟรี ไม่แดกก็เสียเปล่า
หลินเฟิงขี้เกียจยุ่ง เดินวนแถวนั้นรอบหนึ่ง เจอต้นไม้แห้งตายต้นหนึ่ง
ลำต้นหนาเท่าต้นขา หลินเฟิงยกขาขึ้น เล็งไปที่โคนต้น แล้วถีบเข้าไปเต็มแรง
"แกรก..."