หลินเฟิงวางกระเป๋าเป้ลงบนกลางกระดองเต่า นั่งบนกระดอง แล้วเอนตัวพิงกระเป๋าเป้
“เสี่ยวเสวียน ไปเลย ตามขบวนรถ” หลินเฟิงตบกระดองเต่า
เสี่ยวเสวียนยันขาทั้งสี่ ลุกขึ้นยืน
ร่างของหลินเฟิงสั่นเล็กน้อย แต่มั่นคงได้อย่างรวดเร็ว จากนั้นมันก็ก้าวขาเริ่มเดิน เร็วขึ้นเรื่อยๆ
หลินเฟิงนั่งอยู่บนหลังเสี่ยวเสวียน รู้สึกลมพัดหวีดหวิว ขาหนาทรงพลังทั้งสี่ของเสี่ยวเสวียนสลับกันก้าว แต่ละก้าวยาวเกือบหนึ่งเมตร เร็วเหมือนลูกม้ากำลังวิ่ง
แถมนิ่ง มั่นคงมาก
แม้จะตามท้ายขบวนรถ พื้นเป็นหลุมเป็นบ่อ แต่ร่างกายของเสี่ยวเสวียนดูดซับแรงสั่นสะเทือนได้หมดจด มาถึงใต้ก้นหลินเฟิงเหลือแค่สั่นเบาๆ แทบจะไม่รู้สึก
“อืม~ สบาย นอนเอนดีกว่า”
นี่เขาเรียกเวียนว่ายตายเกิด ตอนเด็กฉันอุ้มแก ตอนนี้ถึงตาแกแบกฉันแล้ว
เสี่ยวเสวียนส่งเสียง “ฮึดฮัด” เหมือนประท้วง
“ฮ่าๆ ประท้วงไม่ผ่าน” หลินเฟิงหัวเราะอย่างมีความสุข เอามือหนุนหลังศีรษะ มองแสงดาวประปรายบนฟ้า แล้วยกมือดูนาฬิกาบนข้อมือ
ตีหนึ่งห้าสิบนาที
อีกหลายชั่วโมงกว่าฟ้าจะสาง
“มาดูความเปลี่ยนแปลงของแกหน่อย...”
สัตว์พันธะ: เต่าดำ (วิวัฒนาการครั้งต่อไปต้องใช้ 1000 แต้มวิวัฒนาการ แต้มปัจจุบัน: 5)