เขาปาลูกบอลสายฟ้าลงแม่น้ำ ลูกบอลสายฟ้าตกลงน้ำในพริบตา ฉับพลันพื้นน้ำทั้งสายระเบิดตูม
“ตู้ม!!!”
ละอองน้ำกระเด็นสูงสามเมตร อาร์กไฟฟ้าทอเป็นตาข่ายครอบผิวน้ำ อสรพิษไฟฟ้าพุ่งพล่านไปทั่ว ปลาฟันคมกลายพันธุ์ในน้ำดิ้นกระเส่าอย่างบ้าคลั่ง บางตัวกระโจนพ้นน้ำ ร่วงกลับมาก็ไม่ขยับอีก บางตัวกลิ้งเกลือกอยู่ใต้น้ำ
กว่าสิบวินาทีผ่านไป พื้นน้ำจึงสงบ
ปลาฟันคมหกเจ็ดตัวหงายท้องลอยปริ่มน้ำ
เฉินหมิ่นยืนอยู่ริมฝั่ง ครั้นใช้จิตสำรวจจนทั่วก็ลืมตาขึ้น
“หมดแล้ว ปลาฟันคมในแม่น้ำเก็บเรียบ จะว่าหนีไปหมดก็ได้”
หวังเลี่ยหดมือกลับ หอบหายใจถี่ ท่าไม้ตายเมื่อครู่กินแรงไม่น้อย
“เฉินหมิ่น! เอาปลาขึ้นฝั่งได้ไหม”
เฉินหมิ่นพยักหน้า ยื่นมือขวาออก โบกเบา ๆ ตรงผิวน้ำ ปลาฟันคมหกเจ็ดตัวเหมือนถูกมือล่องหนจับฉวย ค่อย ๆ ลอยละลิ่วเข้าหาฝั่ง
พอลอยถึงตลิ่ง หลินเฟิงกับฟางหลิงก็ลงไป แบ่งกันคนละตัว เหวี่ยงขึ้นบนฝั่ง รวมกับตัวที่หลินเฟิงฆ่าตาย เรียงรายอย่างเป็นระเบียบข้างตลิ่ง นับได้ทั้งหมดเก้าตัว
พอดูใกล้ ๆ ปลากลายพันธุ์พวกนี้น่าสะพรึงกว่าเดิม แต่ละตัวยาวเกินหนึ่งเมตร เกล็ดหนากว่าเล็บมือ เอานิ้วเคาะได้ยินเสียงทึบ ๆ ราวกับแผ่นเหล็ก
“กินได้ไหมเนี่ย” ฟางหลิงนั่งยองข้างปลาตัวหนึ่ง ใช้มีดสั้นในมือกระทุ้งท้องปลา