เสียงประกาศจากลำโพงดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผู้คนที่เดิมนอนแผ่อยู่กับพื้น ก็เหมือนถูกอะไรทิ่มแทงเข้าให้ ต่างเด้งตัวลุกขึ้นพรวด
“อะไรนะ? จอดแค่ชั่วโมงเดียว แค่ชั่วโมงเดียวเนี่ยนะ?”
“เร็วเข้า รีบไปตักน้ำ อย่ามัวอืดอาด!”
ผู้คนลนลานคุ้ยขวดน้ำพลาสติก ถังเหล็ก ขวดพลาสติก และภาชนะสารพัดจากในรถ กอดวิ่งตรงไปที่แม่น้ำ
“หลีกไป ให้ฉันตักก่อน ไม่รู้จักเคารพคนแก่รักเด็กหรือไง”
“เชี่ย ไอ้แก่หัวดื้อ มารีบไปตายหรือวะ?”
ผู้คนนั่งยองเบียดเสียดกันแน่นริมฝั่งแม่น้ำ กดภาชนะใส่น้ำลงไปในน้ำ น้ำไหลกรอกลงไปดังจ๋อมแจ๋ม
“น้ำนี่ใสดีนะ ดีกว่าคลองเล็กคราวก่อนที่จอดตรงนั้นตั้งเยอะ” หญิงวัยกลางคนนั่งยองอยู่ริมน้ำ เอาน้ำสองมือลูบวักราดบนใบหน้า ส่งเสียงโล่งอก
“ก็ใช่น่ะสิ สองสามวันก่อนกินแต่น้ำติดทราย...”
“เฮ้ย ว่าแต่ว่า” ชายอีกคนหนึ่งที่เปลือยท่อนบน เดินลุยไปไม่กี่ก้าว น้ำสูงแค่เอว หันมาตะโกนใส่บนฝั่ง “ไม่ได้อาบน้ำมาหลายวันแล้ว น้ำมันก็สะอาดดี ลงมาอาบกันหน่อยมั้ย?”
พูดจบ ผู้คนก็พากันส่งเสียงคอรัส
“ใช่เลย ผมฉันพันกันเป็นสังกะตัง หวีเท่าไหร่ก็ไม่ออก!”
“ตัวเหม็นไปหมดแล้ว ขนาดฉันเองยังทนกลิ่นตัวเองไม่ได้เลย!”
ชายหนุ่มหลายคนไม่พูดพร่ำทำเพลง ถอดเสื้อกระโดดลงแม่น้ำทันที น้ำกระเซ็นกระจาย
พวกผู้หญิงยังไว้ตัว หมอบนั่งยองริมน้ำ ถลกขากางเกงขึ้น เอาผ้าขนหนูชุบน้ำขัดถู มีคนล้วงขวดแชมพูจากในรถ บีบใส่มือลูบหัว เกิดฟองสีเทา