เสี่ยวฉิงกินไปไม่กี่ชิ้นก็รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงในร่างกายเหมือนกัน นางพยักหน้า "จริงด้วย มันมีอะไรเปลี่ยนไป ร่างกายอุ่น ๆ เหมือนมีกระแสร้อนไหลเวียนอยู่ข้างใน"
เสี่ยวลี่กินช้ามาก ค่อย ๆ แทะเนื้อปลาทีละน้อย สีหน้าดีกว่าเมื่อวานมาก
เสี่ยวรุ่ยคีบอีกชิ้น แก้มตุ่ย "ข้าเหมือนจะไม่ค่อยเจ็บแล้ว"
เด็กสาวทั้งหันมามองนาง
เสี่ยวรุ่ยใจกล้าเกินเหตุ ไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองเพิ่งพูดอะไรออกไป พูดอู้อี้ว่า "พี่เสี่ยวลี่กินเถิด หายดีแล้วต้องช่วยข้า เมื่อกี้ข้าเกือบตายแล้ว..."
"พอแล้ว พอกินข้าว" เสี่ยวฉิงเคาะศีรษะนางทีหนึ่ง
เสี่ยวรุ่ยหดคอเล็กน้อย ในที่สุดก็ปิดปาก
เนื้อปลาให้พลังงานสูงมาก
เด็กสาวทั้งหลายกินแค่ชามเล็กก็กินไม่ลงแล้ว แต่ละคนยืดอก นวดท้อง สีหน้าเต็มไปด้วยความอิ่มหนำปนเจ็บปวด
"จุกเสียจริง..." เสี่ยวรุ่ยแผ่บนเก้าอี้ กระโปรงยับยู่ยี่ หลุดลุ่ยก็ไม่สนใจ "พุงจะแตกแล้ว..."
"ข้าก็เหมือนกัน" เสี่ยวอวี้ใช้มือนวดท้อง "กินไม่ลงแล้ว ทั้งที่ยังอยากกิน แต่ท้องมันรับไม่ไหว"
หลินเฟิงมองพวกนางอย่างใช้ความคิด
ดูท่าคนธรรมดาจะดูดซึมเนื้อสัตว์วิวัฒนาการได้สู้ผู้ปลุกพลังไม่ได้ เด็กสาวพวกนี้กินแค่ชามเล็กก็อิ่มแล้ว ไม่ใช่เพราะกระเพาะจุไม่พอ แต่เพราะถึงขีดจำกัดการดูดซึมของร่างกาย พลังงานในเนื้อปลาพวกนั้นถูกดูดซึมไปไม่หมด
พูดง่าย ๆ ก็คือร่างกายมันล้นเกิน
หลินเฟิงกำลังคิดถึงปัญหาหนึ่งอยู่ ชัดเจนว่าเนื้อปลาพวกนี้สามารถพัฒนาความแข็งแกร่งของคนธรรมดาได้ ถ้าพวกนางกินเนื้อสัตว์วิวัฒนาการหลาย ๆ ครั้ง สมรรถภาพร่างกายจะไล่ทันพวกผู้ปลุกพลังหรือไม่